info: Alice Chauchat (Berlijn)
Study
Open werksessies

info: Marie-Hélène Bourcier, Frédéric de Carlo, Frédéric Gies & Beatriz Preciado (Parijs/Princeton)
B-Visible = Q-Visible?
Laboratorium met presentatie

info: Vera Knolle (Berlin)
alienationn … it’s written in the stars…
Lecture-performance

info: Jeff Van der Aa & Chaka (Antwerpen/Londen)
Black Gay History and Literature
Lezing en gesprek

info: Yasuo Akai (Tokyo/Frankfurt/Brussel)
Re:turn letters(2)/(trans)late
Installatie

info: Herman Asselberghs & Dieter Lesage (Brussel)
Homo Politicus. Pim Fortuyn - A Case Study
Lezing

info: Sinisa Ilic & Bojan Djordjev (Belgrado)
VISIBILITY ITSELF. B-ing in the desert of PICTURE
Interventies

info: Martin Hargreaves (Londen)
Queering B - B-ing Queer
Lezing en observaties. Een productieopdracht van Sarma

info: Pierre Rubio & Guillaume Dustan (Brussel/Parijs)
Laboratorium en performance

info: Gerald Siegmund (Frankfurt/Giessen)
Haunting Voices and Ladies who Vanish
Lecture-performance

info: Nicola Nord, Sascha Sulimma & Pierre Van Kerckvoorde (Frankfurt)
Sound installation, performance en party. Een productieopdracht van B-Visible

info: Polyamid Dreams.Bernard Sissan (Frankfurt)
Performance-installatie. Een productieopdracht van B-Visible

info: Nach dem Film - Sabine Nessel, Birgit Kohler & Winfried Pauleit (Berlijn/Frankfurt)
Viewing films publicly
Film en discussie. Een productieopdracht van B-Visible

info: Günther Heeg, Nikolaus Müller-Schöll
(Frankfurt/Mainz/Parijs)
Reading in residence. Een productieopdracht van B-Visible

In Wereldbeker-sfeer: anderen geven beter forfait. Anti Pop Consortium, als hiphop-act, overtreft live al hun soortgenoten. Cannibal Ox, de hiphop revelatie van vorig jaar, passeerde ook de AB onlangs. Hij bleef echter steken in al het negatieve wat dit genre live betekent. Geen aandacht voor het geluid, teveel pose, een te korte show en het systematisch afhaspelen van de gekende tracks. Niets van dat bij APC.

Voor wie van de geijkte paden der hiphopland wil afwijken blijkt er anno 2002 keuze in overvloed te zijn. Labels zoals Celestial, Big Dada, Mush records, Def Jux, 75ark, BBE, Groove Attack … brengen allen stuk voor stuk interessante plaatjes uit.

Nan Goldin geldt als één van de meest vooraanstaande fotografes van de laatste twee decennia. Ze registreert haar omgeving en biedt de kijker een blik op de marges van de samenleving. Goldin mist echter ontegensprekelijk een zekere rauwheid, die confrontatie uitlokt, en kreunt onder het juk van het esthetische. Dat maakt dat je als kijker in een problematische relatie komt te staan tegenover het afgebeelde. Het geheel schiet dus in zekere zin het doel voorbij, tenzij het absoluut niet als een betekenisdragend oeuvre dient beschouwd te worden. Het vakmanschap wordt haar fataal.

TEST Eén van de meest rottige en ook uitzichtloze situaties op een vrijdagavond na een zware week: als jouw mening over de theatervoorstelling die een ontspannend weekend in had moeten luiden, absoluut is tegengesteld aan die van al de rest. Zo verging het mij enkele dagen geleden, na de voorstelling “Het geval Woyzeck” van Bronstig Veulen. Een stuk dat ik zelf eigenlijk behoorlijk boeiend had gevonden. Een stuk waarvan mijn vrienden blijkbaar vonden dat het niet goed tot zeer slecht was. En mijn vrienden stonden met hun visie blijkbaar niet alleen. Een illustratie.

Net art, een onderwerp dat in het licht van de digitale revolutie binnen de beeldende kunsten en de daarbijhorende pers heel wat aandacht krijgt, lijkt als begrip een vaste plaats verworven te hebben. Toch lijkt er na wat denkwerk heel wat te schorten aan de noemer, de concrete invulling, de praktijk, van het begrip. Digitale kunst zou in veel opzichten een veel nuchtere en omvattender term zijn, die rekening houdt met wat de beeldende kunsten betekenen vandaag, onder welke vorm ze waardevol kunnen zijn. Een gedachte die bovendien vanuit een kunsthistorische benadering een logischer idee zal blijken te zijn. Internet-‘kunst’ kan enkel onder die vlag een zekere rol spelen, en bijgevolg kan ze absoluut niet als een losstaand gegeven beschouwd worden.

Documenta, een vijfjaarlijks ‘festival’ voor de beeldende kunst, is aan zijn elfde editie toe. 2002 wordt echter in tal van opzichten een cruciaal jaar, eentje waarin het nut van een dergelijk evenement meer dan ooit op spel staat. Niet in het minst door de onderbouw die opgezet wordt. Curatoren zwaaien de laatste decennia de scepter in kunstenland, en het is op Documenta niet anders. De samenstelling (kunstenaars, oeuvre en plaatsing) wordt bepaald door het door de curator vooropgestelde discours, en dus onrechtstreeks door de keuze voor die ene bepaalde curator. Zo’n aanpak resulteert quasi altijd in gemiste kansen, wat niet weerhoudt dat er van geslaagde en niet-geslaagde edities kan gesproken worden.

Thomas Demand (°1964, Munchen), beeldhouwer van opleiding, behoort tot wat als een recente heropleving van fotografie in Duitsland kan beschouwd worden. Hij neemt er echter een nogal bijzondere positie in. Zijn opleiding als beeldhouwer en zijn fascinatie voor het architecturale zijn hierin bepalende factoren. Demand maakt foto's als vallen, optische addertjes.

In Kunsthalle Lophem kan je tot 26 mei werk van Yves Netzhammer gaan bekijken. Drie fims zijn er te zien, met welluidende titels zoals 'Wenn man etwas gegen seine eigenschaften benützt, muss man dafür einen anderen namen finden'. Deze Zwitserse kunstenaar werkt hoofdzakelijk met het digitale medium, en toont zich hierin heel efficiënt. Vaak resulteert het digitale in overbodige effecten en een zekere amateuristische uitwerking. Niets van dit in het oeuvre van Netzhammer, die uitgepuurde betekenisvolle beelden creëert, en hierin een duidelijke relatie met de kijker vooropstelt.

Zaterdag 21 april kwam Saul Williams even afgezakt naar Brussel om er een spetterend optreden te geven in de Botanique. Zoals verwacht was er niet zo heel veel volk, maar dat belette SW niet om de microfoon ter hand te nemen en het publiek te bewerken met zijn geliefde medium: het woord. Over die grote liefde had Urbanmag enkele uren daarvoor een gesprek met Saul Williams, de woordensmid die zich deskundig in een hoekje van het Botanique-café verscholen had.

Earl Zinger is meer dan muziek alleen, de perfect onderhouden en door prominente muziekbladen gerespecteerde mythe zorgt voor een totaalconcept dat boeit, en dit vooral doordat het geheel zich afspeelt in de marge van het muzieklandschap. De man heeft zelfs het privilegie een eigen biograaf te hebben, Arnold Brackenbridge, die de wereld voorziet in fragmentaire, maar weliswaar gedetailleerde gebeurtenissen uit het leven van Zinger.

Wat in het SMAK oorspronkelijk als twee afzonderlijke tentoonstellingen gepresenteerd zou worden is nu een directe confrontatie van beide oeuvres. Die confrontatie suggereert affiniteiten tussen De Keyser en Tuymans. Het geheel levert één van de betere tentoonstellingen op in het SMAK sedert de opening.

Thierry de Duve is veel: charmant, hoffelijk, erudiet (ongetwijfeld), ... Dat bleek uit de lezing die de curator van de tentoonstelling Voici/Kijk (PSK, Brussel) gaf aan de Gentse Universiteit. Dat de discussie rond de geslaagdheid van deze tentoonstelling nogal wat beweging kent is misschien aan velen voorbijgegaan. Recht voor de raap stellingen zoals deze van Camiel van Winkel (Hoe is het mogelijk dat de gewaardeerde auteur van Kant after Duchamp, een boek dat als geen ander 150 jaar avant-garde wist te doordenken, zich met deze tentoonstelling opeens voegt naar de vlotte slogans van educatoren en marketeers.) illustreren echter de klappen die er uitgedeeld worden.

Er zijn van die groepen die elk jaar een nieuwe LP afleveren, er zijn er die er bewust voor kiezen dat niet te doen, of waarvan dit gewoon zo is. Attica Blues, ooit een Mo’Wax coryfee is terug, en hoe!

Het SMAK struikelt het nieuwe jaar in met twee tentoonstellingen: Jean Pierre Raynaud met 'Drapeau' en Philippe van Snick' s 'Territorium'. Op basis van de titels geen slechte keuze, want deze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Johan Grimonprez is terug, met wat als een tekstuele ontleding van D.I.A.L. H.I.S.T.O.R.Y. kan beschouwd worden. Met D.I.A.L. verwierf Grimonprez faam, vooral doordat het één van de hoogtepunten was van de tiende Documenta, een vijfjaarlijks gebeuren met internationale weerklank. De visueel aangeraakte thema's worden in zijn "INFLIGHT" project verder uitgewerkt. De manier waarop ent zich op de context waarin het zich afspeelt. De kaping is er niet zonder de 777, de 777 niet zonder een luchthaven.

Enkele jaren geleden hoorde 'the Future' tot het basisvocabularium van iedere D'n'B mc. Het genre werd vanuit het milieu als de toekomst van de dansmuziek bestempeld. Wel, da's gedaan. The Future is Now! Stilaan wordt het maximum aan mogelijkheden bereikt.

‘Architectuurtentoonstellingen tonen meestal projecten die gerealiseerd zijn. Wij willen de intellectuele en conceptuele relatie tegenover architectuur herdenken door het fenomeen architectuur waarneembaar te maken in de tussenliggende regionen, tussen de realiteit en het virtuele, tussen studie en uitvoering. Zo openen we de grenzen tussen deze regionen, zodat ze zich kunnen vermengen. Misschien ontstaan er op deze manier nieuwe inzichten in architectuur’, Toyo Ito

Fondation Cartier, een gebouw van Jean Nouvel blinkt uit in transparantie. Iets wat niet evident is voor een tentoonstellingsruimte. Toch slaagt de Fondation erin om keer op keer de ruimte op verrassende wijze te gebruiken, zonder deze te ontkrachten. Het is niet anders deze keer. Thomas Demand is er te gast, deze Duitser inviteerde de Londense architecten St. John / Caruso om voor zijn werken de drager te creëren. De glazen ruimte wordt in de breedte opgedeeld door 7 evenwijdige wanden, elk in een andere kleur behangen, dit naar Corbusier's principe.

Na hun 'Three'-remix voor Attica Blues (Mo'Wax) wou ik meer van dit. Helaas liet Anti-Pop Consortium solo lang niets van zich horen. Het herfstnummer '98 van 'Straight No Chaser' meldde dat ze net een LP hadden opgenomen die zou verschijnen tijdens diezelfde herfst. Uiteindelijk wordt hij gereleased op 22 februari 2000, met de zopas verschenen 12" als voorbode.