De impact van de pc op de kunst lijkt zo ingrijpend dat de frictie tussen de woorden ‘kunst’ en ‘computer’ op een korte tijd archaïsch is geworden. In de installatiekunst, de nieuwe media en de mixed media is de computer al langer een vertrekpunt. Maar ook in de filmindustrie is de computer voor de montage een onmisbaar instrument geworden; voor de fotografie is het digitale ‘photoshop’-tijdperk een onomkeerbaar feit; en ook in de architectuur hebben computers reeds lange tijd alle inktpennen en tekentafels uit de architectuurbureaus geweerd. De sculptuur lijkt wel het medium waar die spanning het langst volhardt. Het inschakelen van de computer voor het produceren van sculpturen stelt immers diep ingebedde noties als materialiteit en vakmanschap in vraag. Nochtans worden in geen enkel van de kunsten zoveel werktuigen gebruikt als in het medium van de sculptuur. Het lijkt dan ook maar evident dat een massaproduct als de computer ingeschakeld wordt als ontwerpinstrument. Maar waar zou die computer dan voor kunnen ingeschakeld worden in de sculptuur? Welke uitvoeringen of processen zou de computer kunnen vervangen die tot nu toe manueel of fysiek werden voltooid? Wat is zoiets als een ‘digitale sculptuur’? Het zijn deze onvermijdelijke vragen die in de sculpturen van Nick Ervinck worden scherpgesteld.

Het Artefact festival te Leuven werkt dit jaar op “het spanningsveld tussen zichtbaarheid en onzichtbaarheid, aanwezigheid en afwezigheid.” In de installaties duidt deze thematiek afwisselend op de spanning tussen het virtuele en het reële, tussen licht en donker of tussen sculptuur en videokunst, later dan weer op een dualiteit zoals die van de spiegel of die van het gordijn. De breedheid van het thema plaatst dan misschien wel alles onder één noemer, het reikt de bezoeker echter een bedrieglijke sleutel aan om de grote verscheidenheid van het gepresenteerde werk te vatten. De nogal evidente dualiteiten van het tentoonstellingthema in relatie tot mediakunst krijgt echter een scherp antwoord in één van de beste werken op het kunstfestival: Futur Antérieur (2007) van Herman Asselberghs. Zoals de titel aangeeft, toont deze film aan dat contrasten wel degelijk werkzaam kunnen zijn, indien ze helder gesteld zijn.