Chaim Potok wordt niet veel meer gelezen, meer nog, hij is nog amper gekend in België. Mensen met een zelfbewustzijn teruglopend tot de jaren ’80 kennen hem misschien. In 1981 werd zijn boek The chosen verfilmd en won de film enkele prijzen op het wereldfilmfestival in Montreal. In The chosen betreden twee jongvolwassenen het culturele battlefield. De ene hangt het strenge chassidische geloof aan, de andere staat voor een minder orthodoxe vorm van het jodendom. Daarmee naderen we de kern van Potoks oeuvre. Vertrekkende vanuit zijn eigen traditie – Potok was rabbijn – zoekt hij de confrontatie met andersdenkenden.
Gaat er een lichtje aan? Neen? Dat is niet erg, maar doe er toch iets aan en lees iets van de man.

Ik moet niemand Milan Kundera leren kennen. De auteur van o.a. De ondraaglijke lichtheid van het bestaan en De grap schreef zo’n tien jaar geleden een essay dat, met Francis Bacon aan de hand, zijn denken synthetiseert. In oorsprong was het een voorwoord in een publicatie over Francis Bacon, Portraits and selfportraits. Nu is het autonoom uitgegeven en van een nawoord voorzien door Martin De Haan, de vaste vertaler van Kundera’s Franstalige boeken. Een voorwoord in een publicatie over Francis Bacon? Gaat het essay in de eerste plaats niet over de schilderkunst van Bacon? Ja en neen. ‘Wanneer een kunstenaar over een andere kunstenaar spreekt, heeft hij het altijd (indirect, via een omweg) over zichzelf, en daarin schuilt de waarde van zijn oordeel,’ aldus Milan Kundera.

Tom Lanoyes laatste roman is niet onbesproken. De literair recensenten zijn verdeeld. ‘Het derde huwelijk is een verhaal van vlees en bloed, met gevoel voor de occasionele oneliner en niet zonder panache verteld.’, klinkt het dweperig. Zijn criticasters en ondergetekende zijn minder lief: ‘Het Derde Huwelijk heeft een gebrek aan geloofwaardigheid. De psychologie van het hoofdpersonage, Maarten Seebregs, rammelt langs alle kanten; de afwezigheid van Norbert Vandessel, de liefdeszotte potentiële man van Maartens vrouw, en zijn plots heropduiken botsen frontaal met de verhaallijn van het vooruitsputterend huwelijk. Lanoye schreef een hoop fantastische scènes bijeen, maar vergat ze in elkaar te passen.’