Eind jaren zeventig schaarde een groep jonge Russische ontwerpers zich onder het gonfalon paper architects. Ze verkozen een carrière als illustrator, decorontwerper of kunstenaar, boven een plaats in het onbezielde bouwbedrijf. Voor Alexander Brodsky duurde die vrijwillige ballingschap ongeveer dertig jaar. Zijn toenemende succes als kunstenaar ten spijt, keerde hij rond de eeuwwisseling uit de Verenigde Staten naar Moskou terug om er zich als architect te vestigen. In een zaaltje van het Russische paviljoen in de Gardini van Venetië worden foto’s van zijn kleine gebouwde oeuvre geprojecteerd. Misschien is het een toegift aan het publiek, dat zich wel eens aan de afwezigheid van architectuur op de biënnale zou kunnen ergeren. Waarschijnlijker nog is dat die projectie plaatsvindt ter wille van de kunstenaar, voor wie het in laatste instantie om dit werk te doen is.

De biënnale valt, ook dit jaar, ten prooi aan een hang naar onbeproefde tentoonstellingsconcepten, die de curatoren van de nationale paviljoenen blijkbaar kenmerkt. Omstandig en gratuit zijn ze bijna allemaal. Aandacht voor het vooropgestelde thema is er nergens. Een bezoeker zou haast zijn hart ophalen aan de knullige opstandigheid die slechts sporadisch opduikt. Het Oostenrijkse paviljoen bleef echter gevrijwaard van deze afgunstige jacht op toevalstreffers en vormt zo een uitzondering op Bekaerts verzuchting dat de biënnale voor architecten het feest van het slechte geweten is. ‘Ze willen zichzelf wel in de kijker stellen, maar ze zijn niet zeker, noch van het publiek, noch van zichzelf.’ In het Oostenrijkse paviljoen is van die symptomatische aarzeling geen sprake. Het gebouw straalt vanzelfsprekendheid uit en de tentoonstelling is even ad rem en trefzeker als een filmtrailer.