Om de twee jaar duikt er in Gent een nieuw web van culturele rode draden op in het stadsbeeld. Onder de vleugels van een steeds wisselend ‘Gents huis’ (Time 2003 wordt getrokken door kc Nieuwpoorttheater, maar in het verleden traden o.a. Victoria en Vooruit als locomotief op) groeit Timefestival steeds uit tot een stedelijk spinnenweb dat een hele resem culturele locaties en participanten met elkaar verbindt. De formule staat voor ‘dynamiek in de stad’, ‘beweeglijkheid’, en ‘veranderlijkheid’. We zijn het intussen wel al gewoon, Timefestival bestaat met deze zesde editie al meer dan tien jaar, maar toch worden we telkens weer verrast.

Het belooft nooit veel goeds als 9 mannen en 2 vrouwen op de zolder van een oud pakhuis rond de tafel kruipen om de ‘afschaffing van de democratie’ aan te kaarten. Publieksmenners en oproerkraaiers van dienst Twee Woorden zweren evenwel bij de strijd met het woord. Ze nodigden een bont gezelschap uit om hun theorieën te testen en de plannen te perfectioneren. Ondergetekende was er één van en dit stukje zou een reconstructie van het ‘rondetafelgesprek’ moeten zijn.

Een goede song staat of valt met de drumpartij. De drummer mag dan steeds een beetje achteruitgeschoven zijn op het podium, verscholen achter zijn drumstel leidt hij de band in goede banen. Het blijkt een ongeschreven wet te zijn in de rock’n’roll. En nu, met Tambours Battants blijkt die ook op te gaan voor het theater.

DAS da's D, A en S. Dit nieuwe Gentse theaterhuis bestaat reeds een tijdje, heeft al wat op zijn kerfstok maar heeft zich in zijn thuisstad erg goed verborgen weten houden onder de wijde vleugels van Vooruit. De drie heren Dehollander, Ampe en Sierens ruilden Nieuwpoorttheater in voor het nieuwe DAS Theater en trokken onder andere naar Nantes om er een Franse versie van De Broers Geboers te maken. Les Frères Roberts was november vorig jaar te zien in een uitverkochte reeks voorstellingen in de Minard. In februari dan, en ook weer in een uitverkochte Minard was er de nieuwe voorstelling van Arne Sierens: Niet alle Marokkanen zijn dieven, een samenwerking met Het Paleis in Antwerpen. Maar nu is DAS back in town. In en met de Vooruit zet DAS Theater een vijf dagen durend festival op waar vriend en vijand hun ding komen doen.

DAS VERWANTEN
DAS VERWANTEN FEESTELIJK GEOPEND
DAS VERWANTEN. DA'S FLAMENCO!
DAS VERWANTEN. 'LEREN LACHEN' met Paul Haenen
DAS VERWANTEN. KASSYS

Een jaar of twee geleden zag ik Lucas Vandervorst (De Tijd) in een voorwoord tot zijn monoloog van toen tekeer gaan tegen zichzelf, zijn gezelschap en zijn theater. Hij beloofde plechtig dat hij genoeg had van zwaar en moeilijk theater dat de mensen niet echt veel wijzer naar huis stuurde als ze waren gekomen. De Tijd stond voor het ‘intelectuelere werk’ waarin je zonder bergen bagage op de rug makkelijk verloren liep. De monoloog die daarop volgde was dan ook enkel en alleen een monoloog: één personage, één stem, één verhaal.
No more, no less.

In het voorjaar opende het KunstenFESTIVALdesArts met de première van üBUNG, toen nog een voorstelling ‘in creatie’ en de laatste nieuwe van Josse De Pauw. Hij had al een jaar lang goed geboerd en het leek wel alsof alles dat door zijn handen ging in de prijzen viel. Zijn twee vorige muziektheaterproducties ‘Weg’ (1998) en ‘Larf’ (2000) werden bekroond met de Océ-Podiumprijs, de film van Dominique Derrudere ‘Iedereen beroemd’, waar Josse De Pauw de rol vertolkt van een vader die koste wat het kost van zijn dochter een ster wil maken, werd genomineerd voor de Oscars (niet dat ze veel kans maakten, maar toch) en ook zijn eerste boek ‘Werk’ (een bundeling van alle krabbels van de man, zeer erg de moeite) werd genomineerd, voor de Gouden Uil.

Een jaar of twee geleden zag ik Lucas Vandervorst (De Tijd ) in zijn voorwoord tot zijn monoloog van toen tekeer gaan tegen zichzelf, zijn gezelschap en zijn theater. Hij beloofde plechtig dat hij genoeg had van zwaar en moeilijk theater dat de mensen niet echt veel wijzer naarr huis stuurde als ze waren gekomen. De Tijd stond voor het ‘intelectuelere werk’ waarin je zonder bergen bagage op de rug makkelijk verloren liep. De monoloog die daarop volgde was dan ook enkel en alleen een monoloog: één personage, één stem, één verhaal.
No more No less.

Georg Büchner, de auteur van dit stuk, is zo een van die auteurs waar het verwoestend karakter van de tijd geen vat op heeft. De enkele stukken die hij nog kunnen schrijven heeft voor hij op 23 jarige leeftijd in 1837 five feet under belandde waren toen al modern, hij wordt beschouwd als een van de voorlopers van het expressionisme, maar zijn dat sindsdien ook steeds gebleven.

Kung fu is het Gentse collectief dat twee jaar geleden een hit scoorde in het theater met hun Best Off. Het Kung Fu-trio Pol Heyvaert, Felix Van Groeningen en Jonas Boel plukten daarvoor toen een dertigtal jongeren uit het Gentse straatbeeld, gaven hen een catwalk en lieten hen hun ding doen. Het resultaat was een op- en aflopen van veel hip volk, pompende beats en kleffe eighties-tunes, choquerende en grappige momenten, veel sex, veel drugs en veel rock'n'roll.

Arne Sierens heeft de gewoonte om een voorstelling te bouwen rond iets dat hij tijdens de repetities verminkt en door de mixer haalt maar waarvan hij toch de smaak blijft behouden. Toen hij anderhalf jaar geleden een foto van Gert Jochems (De Morgen-fotograaf) zag was het hem meteen duidelijk: "Die foto is mijn stuk". Het beeld, in dit geval een aantal mensen rond een pooltafel in een bordeel in Kampala, werkt bij Arne Sierens als een rode lap op een stier, als een 'trigger'. Andere 'triggers' van dienst voor Niet alle marokkanen zijn dieven waren het lijvige Misdaad en straf van Sierens' favoriet Fjodor Dostojevski en de daarop gebaseerde film uit '59: Pickpocket van Robert Bresson.