Ik, afgevaardigde van manège, tevens internationaal erkend paardeninstituut, ’t hoefgetrappel, ben zeer verheugd u mede te kunnen delen dat uit nader onderzoek is gebleken dat Tony niet, zoals in onze jarenlange waan, een pony is, maar onverhoopt een Arabische volbloed blijkt te zijn!
Laat mij eerst bekennen dat mijn analogieën nooit echt treffend zijn, maar deze gedachte overviel me toen ik vernam dat de donkere reserves van het Amsterdamse Van Gogh Museum onlangs één van hun onverwachte geheimen hebben prijsgegeven.

Dat de term digitale kunst als een hedendaagse kunststroming klinkt, is veeleer het gevolg van de schaduw waarin het digitale kunstgebeuren tot nog toe werd geplaatst. Pas in de jaren tachtig werd deze kunst actief en serieus in het circuit opgenomen, daarin gevolgd door een brede productie aan de hand van dit medium, dat het veld van de digitale kunst deed ontstaan. Deze mediale ontwikkeling is echter bijna veertig jaren oud en ondanks het geflirt van kunstenaars als Hockney, Haring en Warhol met haar mogelijkheden, bleef het rondom de digitale toepassingen in de kunst opvallend muisstil. Het ontbreken van een gerenommeerd kunstenaar die exclusieve aandacht aan dit medium schenkt, zal hiertoe waarschijnlijk niet vreemd zijn. De uitgestelde kunsttheoretische aandacht evenmin.

Un art populaire, onder die noemer stelt Fondation Cartier tot 4 november 2001 ongeveer 130 werken tentoon die een representatie bieden van enkele hedendaagse kunstenaars uit vier verschillende continenten. Hierbij wordt hoofdzakelijk belang gehecht aan de traditionele context waarbinnen de kunstenaars afzonderlijk ageren en welke hen in een oeuvre voorziet dat ten aanzien van het huidige discours en de gangbare kunstuitingen veeleer uitblinkt in diversiteit en complexloosheid.

Misschien kent de vrouwelijke dualiteit die ik laatst beschreef veeleer haar oorsprong in een benadering die de man als aantrekkelijk ervaart. Is het niet zo dat we haar graag met deze tegenstellingen vereenzelvigen? En dat zij tot onzer criteria zelden een volwaardig alternatief kan betekenen, aangenomen dat zij zich hiertoe al verplicht voelde te voldoen. Want de mannelijke gedachte is labiel en gestoeld op de archetypische drang zijn zelfverkondigde ideeënassociaties als reflectie in een gesloten lichaam aan te treffen. Hijzelf wijdt dit aan zijn uitgesproken wetenschappelijke zin (het is trouwens opvallend hoe de exacte (?) alsook de filosofische wereld door mannen wordt geregeerd - althans wanneer de publicaties representatief zijn, en de uitgevers niet in een categorieke boycot geloven -), maar geldt hier niet veeleer een angst die de man bekruipt als hij met zijn eindige bevatting wordt geconfronteerd? Hij is immers een dogmaticus die zulk een mislukking schuwt en daartoe gaarne zijn pact met de logica verkromt of verbreekt. De waarheid die hij in zijn slotsom volmondig citeert, is daarom bij hoogste uitzondering eenduidig aanwezig.

December is de maand van de melancholie in Gent, zo lijkt het. Op initiatief van de Leerstoel Karel Geirlandt ontstond een overkoepelend project dat wordt ingeleid met een symposium in Het Pand op 19, 20 en 21 december. ETATS D'AME/'Hedendaagse Kunst en Melancholie' probeert de melancholie in haar verschijning en haar effect te schetsen en laat hiertoe de interdisciplinariteit aan het woord, d.w.z. theoretici, practici en performances. Ook het tentoonstellingsaanbod van het Museum voor Schone Kunsten in het Citadelpark, evenals het aanbod van enkele galeries is in een zelfde geest opgesteld.

Uitgeverij Könemann publiceerde onlangs het boek 'Drive-By Shootings': een decennium in foto's van de New Yorkse binnenstad door de onbekende fotograaf David Bradford. Als taxichauffeur brengt hij dit amalgama vanuit zijn wagen in beeld. Het zwart-witte resultaat neigt naar volwaardige poetry-in-motion van een stad die nooit slaapt. Dat maakten Sinatra en Auster ons ook al duidelijk.