De relatie tussen film en theater is er een van diepe haat en warme liefde. De evidente overeenkomsten moeten het afleggen tegen de verschillende, vaak tegenstrijdige mogelijkheden, en menig theatermaker heeft er in het verleden zijn tanden op stuk gebeten. Je moet Wayn Traub heten om die twee media te laten versmelten tot een haast hallucinante voorstelling.

Een man draait zich om. Hij kijkt terug en steekt zijn hoofd door de sluier van zijn verleden. Roerloos, stil, verstard. Het hoofd gebogen alsof de last van zijn jeugd ondraaglijk wordt, alsof hij reikhalzend uitkijkt naar wat hij zelf beleefde. In gepeins verzonken verliest hij alle lichamelijkheid. Hij wordt herinnering.