‘Een goede opera achtervolgt je op weg naar huis, een slechte ben je tijdens het applaus al vergeten.’ Aan het woord is Aviel Cahn, de flamboyante intendant van de Vlaamse Opera die sinds 1 januari op verfrissende wijze de scepter zwaait over het huis. De laatste jaren lijkt het hele genre het stof uit de haren geschud te hebben. Maar wat betekent dat dan, een goede opera? Gaat het om de interpretatie van de regie, de balans tussen muziek en beeld, of toch vooral om het zingen zelf?

Misschien vraagt u zich soms wel eens af hoe dat toch in z’n werk gaat, het schrijven van zo’n recensie. Wel, ik kan u bekennen dat het in mijn geval een vrij primitieve bedoening is: ik zit daar enkel gewapend met een klein onnozel notaboekje waarin ik tijdens de voorstelling min of meer op de tast verwoed zit te kriebelen. De half onleesbare woorddroedels die daar het resultaat van zijn verwerk ik dan achteraf in een aaneengeregen lapje tekst, eentje zoals dit hier.

Weet u wat ik de laatste jaren het smartelijkst heb gemist in de theaterzalen? Ik zal u niet lang laten raden. Het is nochtans heel eenvoudig: tekst. Neen, ik bedoel dus niet de bazelende bucht van breedsprakerige babbelaars of –erger nog!- de klinkende kwatsch van kortademige kwebbelaars die haast wekelijks over m’n arme hoofdje wordt uitgestort. Ik heb het over échte tekst: zo’n monumentale zondvloed van woorden waarin ritme, klank, gevoel en inhoud samengaan, zo’n pure brok waardigheid en schoonheid die je bij de keel grijpt en je ernaar doet verlangen je ogen te sluiten, alle visuele prikkels te bannen en enkel nog maar te luisteren naar Taal met de grote T. Zo’n tekst die zijn tijd neemt en langzaam maar gestaag afwikkelt als een boekrol, tot het laatste woord dat moest gezegd worden, gezegd is. Zoiets.

Mijn verwachtingen waren hoog gespannen, gisterenavond in de Limelight in Kortrijk. De kans op een avondje hoogstaande comedy, van het soort dat mij –een van nature toch droefgeestig mens- op gezette tijden doet vergeten dat er tegenwoordig zo weinig te lachen valt was niet onbestaande: Joost Vandecasteele van Action Malaise, Stef Lernous van Abattoir Fermé en Chiel Van Berkel ( die ik nog aan het werk had gezien bij W.A.C.K.O.) beloofden mij onder de naam Eland Nieuwe Stijl een Super Séance die mij middels “bezielde getuigenissen, absurde filosofieën, muzikale hoogstandjes en overlevingstechnieken” zou bekeren tot de FUNdamentalistische sekte (sic) van “Meneer”. Deze eerste voorstelling van het kersverse Eland Nieuwe Stijl had kortom alle troeven in handen: goed theatervolk, een gezellig zaaltje, een overwegend jong publiek.