Op 29 november gaat in Kortrijk het dansfestival dans@tack weer van start, volgens het bekende concept maar met nieuwe namen. Zeven producties van jonge choreografen die de afgelopen maanden in Kortrijk gecreëerd werden, worden nu gepresenteerd aan het publiek. Het zijn allemaal coproducties van Dans in Kortrijk die nu hun Belgische première kennen of onlangs in het buitenland voor het eerst getoond werden op toonaangevende festivals.

Op 13 november gaat in Kortrijk het dansfestival InTackt. van start. De Polydans kompanie, een Kortrijks dansgezelschap onder de artistieke leiding van Pol Coussement, neemt een week lang de Tacktoren in voor een uniek project rond drie creaties. Er worden verschillende choreografieën gepresenteerd die elk vanuit een heel eigen bewegingstaal gemaakt zijn.

Een verdiende staande ovatie, dat was het resultaat van een vurige voorstelling van Emio Greco en Pieter Scholten! Emio Greco, danser van Italiaanse origine, en Pieter Scholten, regisseur/dramaturg, zijn niet aan hun proefstuk toe. Ze ontmoetten elkaar in 1995 en maakten samen al de trilogie “Fra cervello e movimiento-Bianco, Rosso en Extra Dry”, twee solo’s en een duet met Andey Deneys. Ze ontvingen intussen de Philip Morris kunstprijs voor dans ’99. Hun recentste creatie “Double points: One & Two” zijn de eerste twee in een reeks van korte choreografieën.

De nieuwste choreografie van Anne Theresa De Keersmaeker is alweer een meesterwerk geworden. In elk facet van haar nieuwste stuk heeft ze het onderste uit de kan gehaald. ‘Rain’ zou een vervolg kunnen zijn van haar trilogie die bestaat uit ‘Just before’, ‘I said I’ en ‘In Real Time’ die eindigde met de zin ‘I hope it’s not going to rain tomorrow’. Met deze zin liet Anne Teresa De Keersmaeker verschillende wegen open en met ‘Rain’ is ze één van die wegen ingeslagen. Deze keer keerde ze echter terug naar haar roots: een combinatie van puur muziek en dans, woord komt niet meer aan bod.

'Voorzover het leven is geleend... ', de letterlijke vertaling van de titel van het nieuwste stuk van Wim Vandekeybus zegt veel maar toch ook weinig. In dit stuk gaat Vandekeybus op zoek naar de mysteries van het leven: geboorte, dood , maar ook en misschien vooral naar hoe de tijd ertussen wordt opgevuld. Deze zoektocht speelt zich af in een sfeer die neigt naar het mythologische, het religieuze. Een strijd tussen natuur en mens, het fysische, de oerkracht zijn allemaal thema's die aangeraakt worden tijdens de voorstelling.