Glawogger toont in zijn documentaires zijn merkwaardige visie op de mensheid. Bekeken door het spectrum van de wereldstad of door de ogen van de noeste arbeider verschilt deze in zijn ogen in essentie niet veel van het mierendom, so to speak; Mensenlevens worden gedetermineerd door primaire noden en levens getekend door toevallige interacties en ontmoetingen. Slumming is zijn eerste fictieoefening op hetzelfde thema. Het scenario van de film is gebaseerd op een ontmoeting met een dronken nachtbraker in een Weense kroeg. De man vertelde aan Glawogger hoe hij op een dag ontwaakte in het hol van pluto, zonder enig besef hoe hij daar verzeild was geraakt. In slumming geeft Glawogger de drinkebroer de identiteit van Kallmann, een aan lager wal geraakte dichter. Hij wordt tijdens een ijzige winternacht het slachtoffer van een misplaatste mop: twee rijkeluiszoontjes met meer vrije tijd dan goede smaak voeren de stomdronken Kallmann in de koffer van hun BMW naar het ondergesneeuwde Tsjechië en droppen de stumper op een bank voor het station van Znojmo.

Wat volgt is een onderzoek naar de consequenties van deze zinloze daad. Voor Kallmann begint een ijselijke tocht naar zijn vertrouwde stad Wenen. Zijn odyssee blijkt op een catharsis van jewelste uit te lopen. Zagen en hoorden we hem tijdens de beklijvende openingscredits zijn medepassagiers op de U-bahn verrot schelden op de tonen van “ode to oren ishi” (Kill Bill), dan zien we hem op het eind in hetzelfde metrostel terugkeren, genietend van zijn herwonnen evenwicht. De imorele snob Sebastian is een ander lot beschoren. Aanvankelijk zagen we hem de marges van de grootstad afschuimen om er het leven van de minder fortuinlijken te manipuleren, zich een god wanend in het diepst van zijn gedachten (het zogeheten “slumming”) . Eveneens voor de kick trakteerde hij zichzelf dagelijks op rendez-vous'tjes met eenzame, van datingsites geplukte grieten. Zijn enige bijdrage aan hun geluk is de foto die hij van hun kruis pleegt te schieten, stiekem onder tafel. Door de grap met Kallmann verliest Sebastian echter het enige wat hij met zijn geld en zijn knappe smoel niet kopen kon: de liefde van de excentrieke Pia. Het laatste wat we van Sebastian zien is een man die letterlijk en figuurlijk het spoor bijster is, dwalend over een spoorlijn in de slums van Jakarta.

Genoeg wendingen voor een Griekse tragedie dus. Glawogger slaagt er echter met brio in om het ambitieuze scenario geloofwaardig uit te werken. Terecht werd hij hiervoor op het afgelopen filmfestival bekroond. Bovendien hanteert hij een bijzonder mooie en poëtische beeldtaal, puttend uit zijn rijke bagage als documentairemaker. Tenslotte is er de Oostenrijkse cast die slumming naar een hoog niveau tilt. Nooit gehoord van Paulus Manker en andere Pia Hierzegger's, maar acteren kunnen ze stuk voor stuk. Genoeg redenen dus om onze keel te schrapen en te roepen: aanrader!!

    In competitie, winnaar prijs beste scenario 2006