Enkele hoogtepunten uit de carrière van Zinger (aan jullie om de hersenspinsels van Brackenbridge te filteren van de nodige fictie):
Zinger was al in de vroege jaren veertig actief als crooner in New York's 52nd street en heeft de uitvinding van het manhattan rhumba-dansstapje op zijn geweten. Zinger kwam er ook in contact met Burroughs, Ginsberg en Kerouac. In de jaren zestig speelde hij keyboard op twee lp's van Bob Dylan en voorzag de man van teksten. In datzelfde decennium werkte hij samen met de Jamaicaanse goden (Tosh, Wailer en Marley). De jaren zeventig brachten een voortijdig afgebroken samenwerking met Holland, Dozier, Holland. De oorzaak? Zinger's libido volgens Brackenbridge. In '75 trad hij op samen met Gil Scott Heron en leerde zo Tom Waits kennen. Zoals Brackenbridge het mooi stelt, after a night that lasted three days, vroeg Tom hem mee te gaan op tournee. De jaren tachtig brachten Zinger een vruchtbare samenwerking met Eric B en Rakim. Intussen verdween Zinger underground. Er volgen daarna speculaties over het door hem introduceren van MDMA in Ibiza aan enkele Engelse DJ's, die daarna verantwoordelijk zouden geweest zijn voor het ontstaan van wat we nu als dance-scene beschouwen. Wat in het laatste decennium met Zinger gebeurde wordt in het ongewisse gelaten door Brackenbridge, de afwerking van het volledige Destiny's Child album zou van zijn hand zijn en hij speelt een rol in de oprichting van het 'Red Egyptian'-label. Urban is echter niet vies van wat archiefwerk en vond nog bewijzen van de deelname van Zinger samen met Galliano aan het Montreux jazz festival in 1994.
Laten we uitgaan van het feit dat alle genoemde contacten gelegd door Zinger een nogal grote invloed hebben op wat de man in zijn laatste levensjaren (gezien de biografische gegevens moet hij toch al ongeveer zo'n 80 jaar oud zijn) verricht.
'Put your phazers on stun, throw your health food
skyward' werd als LP voorafgegaan door de release van enkele
7"-s, die nu al gegeerd goed zijn, Got to get to Ibiza is zowat de
belangrijkste. 'Put your phazers ... ' bevat het merendeel van die
7"-s, op de LP ontbreekt echter net 'Got to get ... '.
Dit album
is onmogelijk onder één of andere noemer te plaatsen, de oorzaak ligt in
de diversiteit aan stijlen, van jazz, hiphop tot dub en reggae. Deze
worden occasioneel door elkaar gehaald of kunnen ook de belangrijkste
drager van een track zijn. Bovendien variëren de vocalen over zang, spoken
word, tot een verbasterde vorm van MC-talent. Bij het luisteren
merk je dat er tracks zijn die de link leggen naar releases van onder
andere Two Banks of Four ('Learning to fly' haalt duidelijk de basistrack
bij 'Theme de la tête' van 2BO4).
Eén van de tracks op het album is 'Return of the Jabberwock', pure spoken word. Zinger ademt hier London in en uit, dat wordt alleen maar versterkt door de plaats van opname: Kingsland High Road, en de hoesnota's zijn nog gedetailleerder, het stukje werd er op tape vastgelegd om 10.45u op 26 oktober 2000. En wat mag een Jabberwock dan wel wezen, een of andere vreemde creatuur, een monstertje uit een Engels kinderliedje, en het ding draagt een even groot mysterieus aura rondom zich als Zinger zelf. Zinger haalt zijn inspiratie uit de grootstad en bedient bovendien de wereld van dj's, clubs en gehypete releases van de nodige commentaren.
'Put your phazers ... ' boeit dus, en vele van de aanwezige tracks genoten al wat aandacht en airplay, behalve in België (natuurlijk).
En wie mag Zinger dan wel zijn? Niemand minder dan Rob Gallagher, bekend van projecten zoals Two Banks of Four en Galliano. Of toch niet?