De bovenstaande opmerkingen zijn waarschijnlijk ook de redenen die HBO motiveerde om Carnivàle na seizoen 2 stop te zetten. Het feit dat ze binnen één weekend 50.000 protestmails in de mailbox kregen, toont aan dat niet iedereen blij was met deze beslissing. En terecht, want voor zij die zich de moeite getroosten zich door de eerste aflevering te worstelen, wacht er one hell of a ride. De openingsmonoloog van kermisdirecteur Samson (Michael J. Anderson) aan het begin van serie 1 en 2 is meer dan een inleiding op de respectievelijke reeksen, het is een uitnodiging aan de kijker om te geloven. En dat is precies de houding die je als kijker moet aannemen om Carnivàle tot zijn recht te laten komen. Van de blinde helderziende tot de vrouw met de baard en van Reptileman tot de catatonische waarzegster, voor de kijker zijn ZIJ namelijk de gewone mensen. Of zoals één van de schrijvers van de serie het verwoorde: “De echte freaks zijn de mensen buiten het kermisleven, de mensen uit de ‘normale’ maatschappij.”
De kracht van Carnivàle ligt precies in de manier waarop de reeks de kijker probeert te betrekken bij het verhaal. Het concept van de reeks benut alle mogelijkheden die een televisiereeks te bieden heeft. In seizoen 1 wordt er veel tijd besteed aan het introduceren en ontwikkelen van de personages, het scheppen van een vertrouwelijke sfeer en het duidelijk maken van het tijdsbeeld. Niets wordt dan ook aan het toeval overgelaten. De beelden aan het begin van elke aflevering geven aan de hand van tarotkaarten weer welke topics de jaren 30 bepaalden, de acteurs werden gekozen op basis van hun thirties-look en de ‘Carnies’ moesten spreken in het typische kermisjargon.
Seizoen 2 spitst zich meer toe op plotontwikkelingen en de kijker krijgt dan ook heel wat meer informatie te verhapstukken.
‘He just had to put the pieces in place’ – Ben Hawkins
Het verhaal zelf wordt langzaam en op subtiele wijze uit de doeken gedaan. De serie start met de ontdekking van de zonderlinge jongen, Ben Hawkins (Nick Stahl), door de leden van Carnivàle. Overtuigd van de speciale krachten van deze jonge man, besluit Samson op aanraden van de grote baas ‘Management’ hem als arbeider aan te nemen. Dit betekent meteen het einde van het rustige leven voor de kermislui. Toch begrijpt Ben zelf niet waarom er zoveel vreemde dingen rond hem gebeuren of waarom de helderziende professor Lodz (Patrick Bauchau) zo geïnteresseerd in zijn verleden is. Nog verontrustender vindt hij zijn dromen die hem gruwelijke taferelen laten zien uit Wereldoorlog I en zijn visioenen waarin telkens dezelfde onbekende priester een belangrijke rol speelt. Deze man van God, Brother Justin Crowe (Clancy Brown), speelt de hoofdrol in de tweede verhaallijn van de serie. Samen met zijn zus Iris, een oude vrijster, beheert deze priester een kleine parochie ‘ergens in de Verenigde Staten’. Maar hij heeft grootse plannen: in deze tijden van tanend geloof wil hij meer mensen bereiken om het woord Gods te verspreiden. Vreemd genoeg wordt hij ook geplaagd dezelfde nachtmerries als Ben.
Aanvankelijk lijken deze twee naast elkaar lopende verhalen misschien een beetje lukraak, maar toch blijf je als kijker geboeid en dit is niet het minst de verdienste van Daniel Knauf, die in zijn eentje verantwoordelijk is voor het gehele concept van de reeks. Deze kunstenaar/schrijver verdiende eerst zijn sporen in de zakenwereld, maar eens hij genoeg centjes verdiend had om zijn gezin te ondersteunen, legde hij zich opnieuw toe op zijn eerste liefde: creatief schrijven. Na enkele mislukte pogingen om filmprojecten op te starten (die steevast geweigerd werden door studio’s omdat ze ‘too damn weird’ waren), besloot Knauf zich te wagen aan televisie, wat ook beter aansluit bij zijn verlangen voor het vertellen van grote verhalen. En dit is precies wat Carnivàle onderscheidt van gelijkaardige reeksen die koketteren met het mysterieuze en spirituele: het is van in het begin duidelijk dat de serie ergens naar toe gaat. In tegenstelling tot reeksen zoals Lost, heb je als kijker nergens het gevoel dat de auteur het noorden kwijt is. Knauf richtte zich voor het vertellen van dit verhaal op het evangelie van Matthias, een apocrief geschrift. De strijd tussen goed en kwaad wordt hierin verpersoonlijkt door het fysieke gevecht tussen de Profeet van het Licht en deze van het Duister, beiden in de hoedanigheid van Avatars (ofwel afgezanten). Dit is dan ook de sleutel tot het mysterie van Carnivàle. Ben en Justin zijn elkaars tegengestelden en zullen uiteindelijk elkaar moeten vinden om zo de ultieme strijd tussen het Huis van het Licht en het Huis van het Duister uit te vechten.
In de tussentijd is het aan de kijker om de stukjes van de puzzel in elkaar te passen, want er zijn wel meerdere kwesties die om een antwoord vragen: wie of wat is Management? En wat is het belang van Bens verleden en meer bepaald zijn vader? Wat verzwijgt Lodz? Wat betekenen de beelden van de getatoeëerde man die de twee antagonisten voortdurend dromen? Deze en meerdere vragen worden opgelost in de loop van de afleveringen, maar het verhaal is nog lang niet op zijn einde. HBO mag dan alle hoop op een derde serie begraven hebben, Daniel Knauf was allerminst van plan na seizoen twee te stoppen. Volgens zijn concept behelsde de eerste twee reeksen slechts Boek 1 uit een totaal van 3 Boeken (6 reeksen dus); Boek 2 beschrijft de periode tussen 1939-1940 en Boek 3 1944-1945. Het is jammer dat Knauf de kans niet krijgt zijn verhaal tot een goed einde te brengen, maar laat dit u vooral niet afschrikken, want als er één hedendaagse serie is die u gewoon in uw kast MOET hebben, dan is het deze wel. Carnivàle is het soort televisiereeks dat met elke kijkbeurt beter wordt en bij de kijker nieuwe vragen blijft oproepen. En in deze tijden van hersenloos vermaak is dat een zeer welgekomen uitdaging!
‘Carnivàle: the complete second series.’ Vanaf nu verkrijgbaar.