“Double points: One” is een solo, gedanst door Greco, waarin hij een confrontatie aangaat met de “Bolero” van Ravel. Voor Greco en Scholten is dit muziekstuk de meest heftige uitdrukking van thema’s als voorbestemdheid en onomkeerbaarheid. En daarmee wil Greco zich meten. Hij gaat een gevecht aan met het strakke schema van de muziek en hij slaagt daar wonderwel in. Het strakke schema van de muziek wordt ook gesymboliseerd door het decor, dat bestaat uit een door licht afgebakende strook. Greco blijft binnen de lijnen van de strook, maar hij wringt zich in zodanige bochten dat hij er uiteindelijk in slaagt zich van het afgebakende gebied los te rukken. Het prachtige lichtspel en het kostuum van Greco, een flinterdun, huidkleurig kleedje, dragen bij tot een bijna feeëriek beeld.

In “Double points: Two” gaat Emio Greco de confrontatie aan met de fenomenale Spaanse danseres Bertha Bermudez Pascual, die onder meer al samenwerkte met William Forsythe. Het is een zinderend duet waarbij de twee dansers ongelooflijk op elkaar afgestemd zijn. Op een bepaald moment dansen ze zo dicht en zo gelijk dat je de indruk hebt dat je naar één lichaam met acht ledematen zit te kijken. Later dansen ze zo vurig dat de stukken ervan afvliegen. De elegantie en passie waarmee Bertha Bermudez Pascual danst, creëert een absolute harmonie met de al even elegante en vurige Greco.

De staande ovatie was een mooi einde voor deze adembenemende voorstelling!


“Double Points: One & Two” is onder andere nog te zien in De Kortrijkse Schouwburg op 1 maart.