Het is niet evident, je toeschouwers blinddoeken en ze overtuigen om zich volledig over te geven. Malu Peeters, Jonna Schipper en Andrea Dragstra slagen erin van bij het begin een sterke vertrouwensband te creëren met het publiek, waardoor de overgave niet langer een sprong in het niets wordt. De individuele sessie begint met een boodschap in een fles die de bezoeker te lezen krijgt. Hoewel de boodschap in een poëtische stijl is geschreven, is het doel ervan eigenlijk louter informatief, als een soort voorbereiding op wat komt. In die zin komt de performance zelf, de droom waarin men zich laat meevoeren, niet helemaal out of the blue. De minimale voorbereiding waarvoor de boodschap in de fles zorgt, is wellicht noodzakelijk zodat de bezoeker voldoende vertrouwen krijgt in de droombegeleiders om zich effectief te laten meevoeren. Het is verwonderlijk hoe groot het effect van een eenvoudig zinnetje als “Wij zijn altijd vlak bij je” wel is wanneer de deur waarachter men zich volledig machteloos zal overgeven op het punt staat zich te openen. Als een moeder en vader die naast hun kind stappen wanneer het voor de eerste maal op een fiets met twee wielen rijdt.
De jonge makers richtten pas in maart 2006 het performancecollectief Le Nu Perdu op. Componist en klankontwerper Malu Peeters – pas 22 jaar oud! – is de initiatiefnemer van dit project. Ins Blaue Hinein is een bijzondere individuele performance. ‘Hoogstpersoonlijk’, zoals dat in de aankondiging staat, is ze echter niet. De performance bestaat bij iedereen uit dezelfde structuur en tekst. Als de doelstelling was een hoogstpersoonlijke performance voor iedereen te brengen, was meer talige uitdaging op zijn plaats geweest. De bezoeker ondergaat vooral, zelf zegt hij niets meer dan zijn eigen naam. Malu Peeters is de enige die de bezoekers te zien krijgen. De twee jongedames blijven slechts luchtspiegelingen, niet meer dan schimmige nimfen met sensuele stemmen. Of worden ze net door de visuele afwezigheid wel veel meer?
De droom is een zeer warme en haast sensuele belevenis. Geleid door twee handen stapt, loopt en draait men je rond. Je gaat zitten, krijgt een drankje, wordt rondgereden op een bureaustoel. Je danst, krijgt twee vrouwenlichamen tegen je aangedrukt. De nabijheid en de warme bescherming worden steeds overtuigender, de desolate leegte en verlatenheid des te groter wanneer je plots van de heerlijke blindheid wordt beroofd en weer moederziel alleen in de reële wereld staat. De dichtslaande deur wekt je uit je droom. Op dat moment ontstaat een slaapdronken verwarring: is de performance ten einde of loopt ze nog door? Zijn de toevallige passanten echt toevallige passanten of passen ze nog in de droom?

Le Nu Perdu slaagt er wonderwel in om het gevoel op te wekken een tijdje met blind vertrouwen in zorgeloze geborgenheid te hebben vertoefd. Als in een aangename droom. Wanneer men veel te snel ontwaakt is het enige vooruitzicht de realiteit, waarin men geen andere keuze heeft dan, weliswaar ziende – verantwoordelijkheden op te nemen en op eigen benen te leven. Laten we ons, gewenteld in de dekens,  nog eens heerlijk omdraaien…

Gezien op 7 september 2006 in De Veemvloer Amsterdam, Theaterfestival Nederland TF-2

CREDITS
Le Nu Perdu
Van en met: Andrea Dragstra, Malu Peeters en Joanna Schipper

www.le-nu.com