TD startte als beeldhouwer met het minutieus nabouwen van beelden, reële omgevingen. Hij gebruikte karton en papier voor deze als zelfstandig geëxposeerde objecten. Om het efemere van zijn werk te neutraliseren start TD met het fotografisch vastleggen van zijn maquettes. Het medium fotografie was hem volslagen onbekend en het heeft dan ook tijd gekost om het hem eigen te maken. De grootschalige foto verdrong uiteindelijk de effectieve tentoonstelling van de maquettes. Het resultaat mag er best wel wezen, de wijze waarop hij zijn maquettes in beeld brengt dient perfect zijn doelstellingen.

Het maken van maquettes en het uitnodigen van St. John / Caruso wijst duidelijk op een affiniteit met het architecturale, daarmee kiest hij een bijzondere positie in het wereldje van de Duitse fotografie. De maquettes zijn dozen. Wat rest is de schil, een zielloze reflectie van de in archiefdocumenten gevonden beelden. Die zielloosheid is geen doel op zich, TD wil doorheen deze tot een naakte vorm herleide, verstilde beelden op zoek gaan naar de ziel die er ooit in resideerde. Een queeste naar het verhaal. Het werk van TD is een typevoorbeeld van de al dan niet bewuste toepassing van Baudrillard's simulacrum. Wat we te zien krijgen is perfect definieerbaar maar is helemaal niet wat het schijnt te zijn. Stelt TD hiermee de vraag of er toch een essentieel verschil is tussen origineel en perfecte kopie?

De tentoonstelling bestaat niet alleen uit foto's. Twee video's bevinden zich tussen de verstilde beelden. Een sterk contrast. Beweging schaadt het zielloze beeld, creëert een organische indruk die bij de andere werken afwezig is. Bij één ervan is er ook geluid gemonteerd. De tot in het oneindige herhaalde duikvlucht in de tunnel van Lady Di wordt getooid met een repetitieve noise. Dit resulteert in een nogal beklemmend gevoel bij het kijken naar ... Het werkt zeker als zelfstandige entiteit, maar doorbreekt de algemene teneur van de expositie. Was TD zich daarvan bewust? Waarschijnlijk wel, de video kreeg één van de vijf ruimtes voor zich alleen. De andere video, een roltrap in beweging bevindt zich wel in de directe nabijheid van foto's. Maar bij deze werd geen gebruik gemaakt van geluid. De hypnotiserende beweging, niet vloeiend door het duidelijk loopkarakter, lost gemakkelijker op in het klinische geheel.

TD houdt de oorsprong van de beelden liever in het ongewisse, dit gaat nog meer op voor de onderliggende thema's. Je moet echter blind zijn om een aantal motieven niet te herkennen, de graad ervan blijft een variante. Kunnen we er collectief dezelfde ervaring aan koppelen? Wat zeker is: Diana's salto mortale vergeet niemand meer en het atelier van Pollock is ook al ontelbare keren op het televisiescherm voorbijgeflitst.

Dit is geen visueel verpletterende tentoonstelling. Ze doet je wel enkele vragen stellen bij wat er te zien of niet te zien valt. En dat is op zich toch al een grote verdienste.

Thomas Demand in Fondation Cartier, Boulevard Raspail, Paris. Vanaf 24 november tot 4 februari.