Geen slogans, concepten of statements, maar eenvoudigweg het ondersteunen en stimuleren van vernieuwende dans. Daar staat het dansfestival Dans@tack voor dat op vrijdag 2 februari van start ging in Kortrijk. Het festival is ondertussen al aan zijn derde editie toe. Gespreid over twee weken worden er creaties getoond van jonge, beloftevolle choreografen en dansers. De creaties werden voor een groot stuk gemaakt in Kortrijk. De bedoeling van Dans in Kortrijk, de organisator van het festival, is dan ook vertrouwen en kansen geven aan de nieuwste generatie choreografen.

Het festival heeft alvast een goede start genomen. Na de opening op vrijdag 2 februari, met de première van de creatie ‘Stanze #4’ van Manuela Rastaldi, stonden er zaterdag vier voorstellingen op het programma.

Het eerste stuk was opnieuw ‘Stanze #4’ van Manuela Rastaldi, een Italiaanse choreografe en danseres. Rastaldi nam vroeger deel aan enkele workshops in P.A.R.T.S en werkte samen met Michèle-Anne de Mey. ‘Stanze #4’ vormt het voorlopige sluitstuk van een reeks solo’s, gedanst door Rastaldi zelf, die op verschillende locaties gecreëerd en getoond worden. In ‘Stanze #4 keren elementen uit de vorige stukken terug, maar toch ging ze uit van een nieuw bewegingsonderzoek. Zo gebruikt ze ook voor het eerst videoprojecties: beelden van zichzelf in een bos die geprojecteerd worden op lange witte stroken die verspreid hangen in de zaal. Een intieme voorstelling!
Naast dit stuk wordt van Rastaldi ook ‘Tra’ vertoond op het festival (13 februari). ‘Tra’ is haar eerste groepschoreografie die vorige zomer in première ging in Salzburg in een Porshegarage. Ook in Kortrijk wordt het stuk op locatie gedanst. Naast Rastaldi zelf dansen ook Riina Saastamoinen (zie ‘Nearby’) en Annabelle Chambon mee in dit stuk. De muziek is van de hand van de componist Thierry De Mey.

Het tweede stuk geprogrammeerd op zaterdagavond was ‘Nearby’ van Riina Saastamoinen, een prachtige en vooral intrigerende creatie. Riina Saastamoinen, van Finse afkomst, studeerde af aan P.A.R.T.S. ‘Nearby’ is een duet met Iris Bouche, zelf enkele jaren danseres bij Rosas. Het werd gecreëerd in Antwerpen, in het Fins cultureel centrum en is heel afhankelijk van de ruimte waarin het gedanst wordt. In Kortrijk werd de creatie getoond in de Tacktoren. De toeschouwers worden binnengeleid en een plaats aangewezen in een pikdonkere ruimte. Dit zorgt voor een heel vreemd maar tegelijk zeer intrigerend effect, want je weet niet waar je zit, naast wie je zit of hoe de ruimte eruit ziet. Als je ogen wat gewoon worden aan het donker zie je fijne lichtstralen waar de danseressen onder bewegen. Geleidelijk aan wordt het wat lichter en besef je dat het publiek in het midden van de zaal zit en dat er rond het publiek gedanst wordt. Je moet op sommige momenten zelfs recht staan en wat verlopen om te kunnen zien wat er aan het gebeuren is. ‘Nearby’ is echt een originele, fascinerende creatie met zeer mooie spanningsvelden tussen de twee danseressen.

Daarna was het de beurt aan Sarah Chase, een choreografe van Canadese afkomst. Zij toonde ‘Muzz’, een creatie die ook op de eerste editie van Dans@tack geprogrammeerd was, en ‘Lamont Earth Observatory’, een andere solovoorstelling. Sarah Chase heeft een soort eigen danstaal ontwikkeld. Ze vertelt een verhaal terwijl ze bewegingen maakt en danst. De verhalen zijn geïnspireerd op herinneringen aan haar familie. In ‘Muzz’ vertelt ze een ontroerend verhaal over de ontmoeting met haar 97-jarige overgrootmoeder. Ze doet dit zo levendig dat je je alles voor ogen kunt halen. In ‘Lamont earth Observatory’ vertelt ze over haar herinneringen aan het onderzoekscentrum waar haar vader werkt en waar ze als kind dikwijls met hem naar toeging. Deze creatie wordt begeleid door videobeelden en, zoals bij 'Muzz', live muziek gebracht door Bill Brennan. De twee voorstellingen zijn qua concept gelijklopend, wat een beetje een déjàvue-effect meebrengt, maar de manier waarop Sarah Chase woord en dans met elkaar vermengt is zo natuurlijk dat het toch blijft fascineren.
Naast deze twee creaties, is ook het allernieuwste stuk van Sarah Chase aanwezig op het festival. In haar nieuwste voorstelling ‘In a small room’ zoekt ze op heel directe manier contact met het publiek. Ze neemt telkens één toeschouwer mee in een kamer (in de Broeltorens van Kortrijk) en dompelt hem onder in een bad van verhalen, herinneringen en gevoelens. Ze doet dit op 6, 7, 8 en 9 februari telkens om 15, 16 en 17 uur. Vanzelfsprekend is reserveren strikt noodzakelijk!

De laatste choreograaf die aan bod kwam op zaterdag was Brice Leroux. Leroux was ook op de vorige editie van Dans@tack aanwezig waar hij zijn creatie ‘Continuum’ voorstelde. Deze keer toonde de Franse choreograaf ‘Drumming solo’, het eerste stuk van Continuum, en een nieuw duet ‘Gravitations’. ‘Drumming solo’ is (natuurlijk) een solo op muziek van Steve Reich. Balancerend op de grens tussen licht en donker, maakt hij minimale, repetitieve bewegingen. ‘Gravitations’ is een duet met David Hernandez waarbij de twee mannen een half uur lang sleepvoetend rond elkaar cirkelen, elkaar aantrekken en afstoten. Het duet wordt begeleid door een klankband van Thierry De Mey. Het is een bizarre ervaring. De dansers lijken in trance, heel gefixeerd en onvermoeibaar, waardoor je als toeschouwer geleidelijk aan ook in trance komt. Even bizar is het feit dat na een half uur plots het licht in de zaal terug aan gaat en je de zaal ‘moet’ verlaten. De twee houden er namelijk pas mee op als al het publiek uit de zaal verdwenen is. Een aanrader!

Nog even kort op een rijtje wat het festival nog te bieden heeft. Op dinsdag 6 februari stelt de Amerikaanse choreografe Mia Lawrence ‘Through the glass’ voor. Een solo die voortvloeit uit haar gelijknamig groepsstuk dat in juli in Salzburg in première ging. Vrijdag 9 en zaterdag 10 februari kan je gaan kijken naar ‘Cast off Skin’ van Heine R. Avdal en Yukiko Shinozaki, twee danseressen bij het gezelschap ‘Damaged Goods’ van Meg Stuart, die hier hun eerste eigen choreografie voorstellen. Op 10 en 11 februari is er een toonmoment van Florence Augendre. Zij is in Vlaanderen bekend als danseres bij onder andere ‘Ultima Vez’, ‘Damaged Goods’ en David Hernandez. Ze stelt het eerste deel voor van haar nieuwe creatie ‘Ruby Hotcore’. Eveneens op 10 en 11 februari is ‘Untitle me’ van Lilia Mestre en Davis Freeman te zien. Lilia Mestre danste onder andere bij Les Ballets C. de la B. Freeman werkte als acteur en regisseur in New York. Ze ontmoetten elkaar in de omgeving van ‘Damaged Goods’ en ‘Les Ballets C. de la B.’. ‘Untitle me’ is hun eerste voorstelling, een korte solo gedanst door Mestre. Manuela Rastaldi brengt op 13 februari ‘Tra’ en tenslotte brengen Emio Greco & Pieter Scholten op 1 maart hun voorstelling ‘Double Points: one & two’. ‘One’ is een solo van Emio Greco op de Bolero van Ravel, ‘Two’ een duet van Greco met Bertha Bermuda Pascual. Vuurwerk naar het schijnt!

De volledige programmatie van Dans@tack is te vinden op Dans in Kortrijk