Zo rond deze tijd van het jaar wordt de feestdag van de Heilige Roos van Lima gevierd. Rosa van Lima was een heilige maagd uit Peru, die zich in de 16e eeuw uithongerde voor Jezus. De bijnaam Rosa kreeg ze als kind omdat ze zo’n schattige, rooie blos op haar wangen had. Prompt kreeg ze een bloemenkrans om van haar moeder, iedereen moest en zou zien hoe mooi haar meisje wel niet was. Maar bewondering voor God was het enige dat telde in Rosa’s leven, dus stak ze een ijzeren pin doorheen de krans tot diep in haar hoofd. Om er lelijker uit te zien bewerkte ze later haar gezicht met peper en loog, tot het helemaal opgezwollen was. Ze begon een loodzware ketting om haar middel te dragen, en een ijzeren rozenkrans met vlijmscherpe pieken op haar hoofd. Uitrusten deed ze op een zelfgemaakt bed van gebroken glas, stenen, potscherven en doornen. Regelmatige godsverschijningen lieten haar urenlang in extase achter.

Oorspronkelijk was dit stuk bedoeld als het eindproject van Marijs Boulogne (RITS, Brussel) en Manah Depauw (Conservatoire, Luik).  Het gegeven van Rosa wordt op hun heel eigen manier vertaald, tot een variétévoorstelling vol burleske humor en accordeonmuziek. De mystieke martelares wordt ingezet als beeld voor een hedendaagse psychose. Hoe manifesteer je jezelf in een wereld waarin het lijkt alsof waarheid geïdentificeerd wordt met onmogelijkheid, en mogelijkheden gecreëerd worden door leugens? Waar ligt in dit ineengestort wereldbeeld dan nog de grens tussen inbeelding en werkelijkheid? Kan een god nog als sluitstuk dienen om menselijk lijden te verantwoorden, en wat is het alternatief? Bekeken door hun rebelse bril wordt Rosa een zelfverklaarde fakir, die wel moet vasten omdat Jezus een kleinzoon voor God verwekt heeft in haar poep. En je kan dat arme kind toch niet in stront laten geboren worden... De eerste, mislukte geboorte wordt vervolgens op een ronduit hilarische manier gesimuleerd met behulp van een watermeloen vol vruchtwater. Bij een tweede poging komt er een Jezusbaby uit haar been gekropen, uit eeuwig recycleerbaar plastic dit keer, die zich prompt ontpopt tot een gemeen volksmennertje. Voor de dokter is zij niet meer dan een vrouw die aan waanvoorstellingen lijdt en het niet kan laten om zichzelf te verminken en open te snijden. Hij probeert haar wat meer realiteitszin bij te brengen, en bezweert de hallucinaties met eindeloze medicatie.

Boulogne was eerder te zien in een jeugdopvoering van Het Barre Land ('95-'96) door Theaterwerkgroep Jonna, en in 2001speelde Depauw mee in een bewerking van Topor's Panique voor het Théâtre de Poche (Brussel).  Endless Medication begon al snel aan een reeks voorstellingen op het Kunstenfestival des Arts en Bronks (Brussel), Voix Gras (Stuk Leuven), Nieuwpoorttheater (Gent), Porn around the World (kc nOna, Mechelen) en Theater aan Zee (Oostende), waar het de hoofdprijs wegkaapte, naast geld ook een residentie in het Stuk. Intussen maakten ze ook Love Zero Control en Fuck Me Dead, ad hoc geïmproviseerde "psychotische porno van twee erotomanen op zoek naar de laatste zelfbevrediging" met muziek van componist Jim Denley, in dezelfde stijl als de verhalen die ze de ether insturen voor FM Brussel.