BILLY ELLIOT Het filmdebuut van theaterregisseur Stephen Daldry (Royal Court Theatre) wordt door sommigen de hemel in geprezen, anderen spreken van een over het paard getilde zeikprent. BILLY ELLIOT is zo’n typische feel good movie van Engels fabrikaat in de beste traditie van een BRASSED OFF of THE FULL MONTY. Als de American dream betekent zoveel mogelijk poen scheppen, dan is de British dream wellicht de artsitieke creatie om te ontsnappen aan alle sociale ellende: nu eens was het de fanfare, dan weer bracht een stripact soelaas en nu dus ook ... het ballet. Kleine Billy Elliot leeft samen met zijn vader en broer, twee mijnwerkers die staken tegen de sluiting van hun mijn en zijn dementerende oma, die het ooit tot beroepsballerina had kunnen schoppen -althans dat beweert ze. Billy’s moeder is overleden en het gezin weet amper rond te komen. Toch krijgt Billy iedere week vijtig pence om boksles te volgen. Tot Billy in de turnzaal enkele ballerinaatjes aan het werk ziet en prompt zijn bokshandschoenen inruilt voor een maillootje. Papa Elliot -een echte noeste vent- kan daar uiteraard niet mee lachen. Maar op een vergevingsgezinde kerstnacht ziet hij het licht en beseft hij dat in zijn kleine Billy wel eens een groot danser zou kunnen schuilen. En zo stevent de film op een happy end af waarbij ze nog lang en gelukkig leefden. Kortom, BILLY ELLIOT is zeem van de bovenste plank, een Disney-remake van het Tatcherregime, een must voor softies, maar zo zijn we nu eenmaal niet.