Het lijkt een romantisch tafereel, zo’n gezellig etentje voor twee. Aan elkaars ogen gekluisterd, een glaasje wijn erbij, wat muziek op de achtergrond… Alleen, de macaroni met worst wordt niet oraal maar langs de uitgang naar binnen gewerkt. Deze scène zet de toon voor een provocatieve, geëngageerde voorstelling, een guerilla van losse, vaak erg fysieke performances, waarin nogal onsmakelijk met eten omgesprongen wordt om de decadentie van ons alledaagse consumentengedrag aan de kaak te stellen. Koppeltjes die elkaar belagen met melk en cornflakes, een christusfiguur met twee hotdogs en liters ketchup en mosterd, een kind dat verdrinkt in een bord tomatensoep, Spiderman: de opera, een naakt lichaam beplakt met de beruchte logo’s, brandende kerstbomen en exploderende kippen… Evenveel aanklachten die te creatief zijn in hun provocatie om enkel als platvloers aan de kant geschoven te worden.

Garcia wantrouwt kunst omdat wie vertederd raakt door het sublieme vooral eventjes blind wordt voor het leven zoals het echt is. De acteurs balanceren op het slappe koord tussen meeslepen en (bewust) afstoten, wat tegelijk een stuwende kracht en een achillespees wordt. Zijn voorstelling met de opgestoken vinger blijft humoristisch, bij momenten zelfs poëtisch, maar er is weinig plaats voor nuance en gelaagdheid. De snelle opeenvolging van scènes met steeds nieuwe elementen voorkomt weliswaar dat een beetje gewillig toeschouwer onverschillig afhaakt, maar Garcia blijft uiteindelijk toch constant roeren in één hetzelfde thematische potje. De voorstelling wordt ook opgevoerd in het Spaans met ondertitels, en hier en daar krijg je als je die taal niet kent het onbehaaglijke gevoel dat er toch meer gezegd wordt dan je leest. Al bij al een aan te raden avondje vertier voor ongevoelige magen, dat je misschien geen geweten schopt maar toch ruimschoots aan het denken zet.