De tekst op zich is prachtig en bovendien voldoende hedendaags om het stuk op een klassieke manier te kunnen brengen. Maar kunnen is niet hetzelfde als willen, redeneert Raven Ruëll. Wanneer je deze jonge regisseur achter de regietafel laat plaatsnemen, kan je er vrijwel zeker zijn dat hij erachter vandaan komt met iets heel anders dan je had verwacht. Met ‘Antigone’ zal niet anders geschieden. Hoewel de sympathieke jongeman na ‘Parasieten’ en ‘Het leven en werk van Leopold II’ nog maar aan zijn derde grote productie toe is, heeft Raven Ruëll reeds een vrij eigenwijze reputatie opgebouwd. Wie het niet wil zien moet maar thuisblijven, anders hartelijk welkom. De tekst wordt vrijwel integraal behouden – die is immers nog steeds zo mooi overtuigend en pakkend – maar wordt wel in een modern jasje gestopt. Met veel durf gaat Raven Ruëll ‘Antigone’ vanuit een aparte invalshoek te lijf.

Het decor is wellicht bewust vrij neutraal en tijdloos gehouden. Een grote, sober gedekte tafel doet het hele stuk door dienst. Twee broers hebben elkaar vermoord. Dit is het begin van een klassieke tragedie vol wrede en liefdevolle ontwikkelingen. Gelukkig worden Sophocles’ prachtige zinnen niet overwoekerd door de moderne invloeden die in deze bewerking net iets te veel vervat zitten.

De acteerprestaties zijn degelijk, al blijkt het voor sommige acteurs toch moeilijk om het antieke personage in een hedendaagse situatie in te kleden. De acteurs lijken – net als het hele stuk – wat te zwemmen tussen een antieke/klassieke speelwijze en een moderne. Gelukkig verdrinkt niemand. Ook kiest Raven Ruëll ervoor om de rol van het koor door één ietwat bizar personage (een goed acteur evenwel) te laten spelen. Waar de koorstukken het tempo even zouden moeten doen zakken zodat de toeschouwer de tijd krijgt om de gebeurtenissen tot zich te laten doordringen, wordt hier het tegenovergestelde gecreëerd. Men krijgt uitbarstingen van hopeloosheid en radeloosheid te horen van het koorpersonage dat met het uitzicht van een hofnar-waarzegger wel in de verkeerde voorstelling lijkt te zijn beland. Een andere op te lossen moeilijkheid in een Grieks stuk is de transformatie van de ‘Deus ex machine’ naar een modern personage. De ‘Deus’ komt als een duiveltje uit een doosje het podium opgereden in een elektrische rolstoel. Dit zorgt ervoor dat een sleutelscène die eigenlijk heel broos is, wordt ontkracht door lachsalvo’s uit het publiek.

Het geheel mist wat samenhang, dit door het overdrijven met moderne ingrepen die het stuk niets bijbrengen. Men kan inderdaad rustig in hedendaagse kledij en zonder maskers een antiek stuk brengen, te is te. De mooie tekst is actueel genoeg om het publiek van de 21e eeuw te overtuigen en te laten nadenken. ‘Antigone’ brengt namelijk een breed spectrum van emoties teweeg. Verder wordt de grens tussen de letter en de geest van de wet sterk benadrukt, alsook de kracht van de macht die evenzeer vandaag nog dood en verderf zaait bij zowel machthebbers als (gehoorzaam?) volk.

Antigone. Produktie: Theater Antigone. Regie: Raven Ruëll. Met: Sofie Decleir, Benny Claessens, Nico Sturm, Dominique Van Malder, e.a.