Eerst is er natuurlijk de film waar al zoveel over verteld is geweest, Amores Perros , en waar ik zo veel van verwachtte dat ie uiteindelijk wat tegenviel. Toch is deze debuutfilm van 'de Mexicaan met de veel te lange naam' een echte aanrader voor de cinefiele avonturier met stalen zenuwen. Het is een echte kogelstoot van een film, twee uur en een half lang, visueel en auditief overrompelend, met prachtige vertolkingen en vooral een prachtige narratieve constructie.

De mensen die de film nog niet gezien hebben en dat nog van plan zijn: STOP MET LEZEN, GA DE AFWAS DOEN OF ZO. Ik probeer hier uit te leggen hoe ik denk dat de film in elkaar zit en als je dat allemaal al weet voor je hem hebt gezien is er geen reet meer aan.

Amores Perros vertelt drie verschillende verhalen van mensen die leven en lijden in Mexico City, verhalen die allemaal op hetzelfde moment samenkomen, met een spectaculair auto-ongeluk. De constructie verloopt als volgt: de eerste scène toont de zware botsing tussen de wagens. Dan begint het eerste verhaaltje, dat enkele weken voor het ongeluk begon, over een jongen, Octavio, die - om geld te verdienen en zo te kunnen weglopen met de vrouw van zijn gewelddadige broer - zijn hond laat deelnemen aan hondengevechten, wat enkele bijzonder gruwelijke beelden en veel geld oplevert. Maar, het loopt allemaal mis en het voorlopig laatste dat we te zien krijgen van Octavio is zijn zware ongeval met de wagen. Dan gaan we weer terug in de tijd, voor het tweede verhaal, over een foto-model die met haar pas gescheiden vriend gaat samenwonen; veel sneller dan verwacht zien we hoe het model in hetzelfde auto-ongeluk betrokken geraakt en we volgen dan haar revalidatieproces dat niet echt vlot verloopt. Dit niet zo interessante verhaal heeft wel een leuk subplot: haar teergeliefde poedel Richie springt in een gat in het parket, verdwijnt dagenlang onder de vloer en wordt geteisterd door ratten. Nacht na nacht hoort het koppel gepiep en gekrabbel vanonder het parket komen, een erg surrealistisch en interessant gegeven. Tussen deze eerste twee verhaaltjes zien we ook enkele keren het derde hoofdpersonage, een vieze, grijze bedelaar, die op een gegeven moment een zakenman vermoordt, waardoor blijkt dat hij eigenlijk een huurmoordenaar is. In het derde deel van de film zien we zijn verhaal, maar dan weer af en toe onderbroken door het vervolg van de eerste twee verhalen, namelijk hetgeen er gebeurde met die mensen na het ongeluk, waarvan de oude bedelaar getuige was.

Kortom, een erg speciale film die je beter met een paar kennissen gaat zien, om dan achteraf nog wat te discussiëren over wat er nu precies is gebeurd, en in welke volgorde. Verschillende mensen die de film zagen vonden het wel maf dat er zoveel flashbacks in zaten, iets wat ik net betwist, volgens mij zit er geen enkele flashback in de hele film. Ik kan me natuurlijk vergissen, ik ben helaas ook maar een mens.

Wie denkt dat Amores Perros moeilijk te volgen is zou dan daarna eens naar Code Inconnu moeten gaan kijken, de nieuwe film van Michael Haneke (Funny Games, Benny's Video). Haneke is zo iemand waarvan ik weet dat hij altijd interessante films zal maken, maar waarbij het mij steeds zeer veel moeite kost om er aan te beginnen. Er valt namelijk bitter weinig te lachen met de films van deze Oostenrijker (wat eigenlijk voor zich spreekt, het had even goed een Duitser kunnen zijn), in tegendeel zelfs, meestal laat hij je achter met een zeer ongemakkelijk gevoel en de vraag of hetgeen je nu gezien hebt briljant is of pretentieuze rommel. Toen zijn nieuwste film, Code Inconnu, gedaan was zei een vriend die naast mij zat:"meesterlijke film, maar ik heb geen flauw idee waarom". Mijn eerste reactie was nagenoeg dezelfde "dito, geniale film, maar ik zou hem aan niemand durven aanraden", alleen dan aan mensen die graag veel nadenken en puzzelen tijdens een film, die het geduld hebben om een film uit te zitten die op geen enkel moment duidelijk maakt waarover hij precies gaat en wat de chronologie is van de gebeurtenissen die hij toont. Net als Amores Perros gaat het hier om een film die verschillende verhalen vertelt over zeer uiteenlopende mensen: een actrice die relatieproblemen heeft (een voor een keer erg levendige en behoorlijk bitch-erige Juliette Binoche ), een zigeunerin die teruggestuurd wordt naar haar thuisland, een zwart gezin dat andere, moeilijker te begrijpen problemen heeft, etc... De vorm van de film is opnieuw erg bijzonder, nog veel gewaagder dan Amores Perros: de film valt het beste te vergelijken met een CD waar een twintigtal scènes/nummers op staan en die je afspeelt met behulp van de Random-toets, maar waarbij je dan ook nog eens de nummers niet helemaal tot het einde beluistert maar vroegtijdig voortspoelt, scènes worden in het midden van een zin gestopt, er verschijnt twee seconden lang een zwart beeld en dan vallen we weer pardoes in een andere scène, waar meestal iemand in het midden van een uitleg zit. Erg vermoeiend voor de meeste mensen, erg spannend en inspirerend voor mij. Ook inspirerend is Haneke's gebruik van extreem lange opnames, vooral de eerste scène lijkt wel een kwartier lang te zijn, zonder één enkele onderbreking wandelt de camera met verschillende personages heen en weer door een drukke Parijse stad, zonder ooit de indruk te wekken dat het geheel in scène gezet is. Ook een indrukwekkende scène is die op de metro, waar Binoche psychologisch geterroriseerd wordt door een Marrokaan (aka 'iemand van Noordafrikaanse origine). Dit is zo'n typische Haneke-scène waar je vooral heel erg ongemakkelijk en nerveus van wordt, en waarbij de herkenbaarheidsfactor heel groot is, zeker als je regelmatig de Brusselse metro gebruikt.

Na nog wat nakaarten tussen een pot en veel pinten, kwamen we tot de voorzichtige conclusie dat Code Inconnu een film is die gaat over onverdraagzaamheid, over hoe mensen van verschillende culturen er maar niet in slagen om vreedzaam met elkaar samen te leven, omdat ze de speciale code die je hiervoor nodig hebt niet kennen (mijn theorietje, misschien na een pint te veel). Maar echt 100% zeker ben ik niet. En dát vind ik nu net het bijzondere aan deze film, "je moet maar durven" denk ik dan.