Oscar Van Woensel, verantwoordelijk voor de tekst, beoogde een stuk dat enkel bestaat uit namen en merken; een, naar ik meen, té zwakke basis voor een voorstelling die toch wel behoorlijk hoge verwachtingen schiep.

Het speelt zich af in de wachtzaal van een luchthaven. Vier reizigers ontmoeten er elkaar en nemen afscheid, want er is nu eenmaal een tijd van komen en een tijd van gaan.
Ze voeren dialogen, ze voeren monologen. Ze hebben het over succes, over onthaasten, over het leven, maar niet over ongebreidelde hartstochten. Ze strooien reclameboodschappen en merknamen in het rond: melk, de witte motor; Robijn; Very Valentino; mannen weten waarom; connecting people; Hugo Boss; Kenzo; Levi’s; Calvin Klein; Jean Paul Gaultier etc. De één heeft een gebroken hart, de ander kent geen liefde en zal ook nooit liefde kennen. Allen hebben ze wel één of andere fobie: angst voor tijd, angst voor denken, angst voor van alles en nog wat, het houdt gewoonweg niet op. Het heeft iets surreëels, iets bovennatuurlijks. Alles is 200 procent, alles is exact.

Dat deze reclameboodschappen in een totaal andere context worden geplaatst, is inderdaad grappig, maar daar blijft het bij. Het geheel is op zijn minst teleurstellend te noemen. Het stuk doet de toeschouwers niet verlangen naar meer, het raakt niet. Het voelt aan als een vluggertje.
Bij De Koe primeert de vorm heel vaak op de inhoud, maar ook de vorm laat te wensen over. Weinig verrassingen, weinig spontaneïteit.

Toch waren er een aantal lichtpuntjes in de voorstelling, zoals de energieke acteerprestaties van Bruno Vanden Broecke. Hij maakte reeds furore in onder meer Van Alles Naar Allen, Kleine Bezetting en verscheen ook even in De Gebiologeerden. Hij is een blijver, net als Bas Teeken, al was deze laatste toch innemender en meer gedurfd in De Gebiologeerden. Ook Yves Degryse verrasste blij en durf ik wel de nieuwe ontdekking van Cie De Koe noemen. Natali Broods is Natali Broods, maar zal nog groeien.

Het is niet echt wat we verwachten van Compagnie De Koe, want vernieuwend noch gedurfd, maar misschien loopt de voorstelling na een tijdje wat losser. Althans, dat hopen we.