Blush is een bijzonder boeiende en aangrijpende dansvoorstelling waarbij het schaamrood velen naar de wangen is gestegen. Niet zozeer om wat er te zien was, veeleer om wat werd opgewekt. In de voorstelling ligt de nadruk heel duidelijk op het dierlijke, wat ons al heel snel bij het seksuele brengt. De dansers bewegen zich voort als een dier, ze gedragen zich als een dier. Het dier in de mens wordt op niet zo subtiele wijze geschetst, wat uiteraard heel confronterend is. Het doet een beetje denken aan het werk van Jan Fabre. Niet zo moeilijk natuurlijk, gezien Wim Vandekeybus twee jaar met hem heeft samengewerkt. Toch is er een opmerkelijk verschil: terwijl Jan Fabre grenzeloos gefascineerd is door insecten, is Wim Vandekeybus meer geïnteresseerd in onder andere kikkers en dolfijnen, zo blijkt.

Het begin. Een sterk verluid gesnurk, afkomstig van een mannelijk figuur op het podium, trekt ieders aandacht bij het betreden van de zaal. Het lijkt haast niet menselijk meer. Ondertussen verschijnt een vrouw op het podium en ze berijdt de man. Andere figuren komen erbij: een vrouw ligt languit, schreeuwend om hulp; een man probeert contacten te leggen met het publiek; een andere man speelt hierop in. Algauw doet ieder echter zijn eigen ding, er wordt geen rekening met elkaar gehouden. De vrouw schreeuwt luider, maar alle reacties blijven uit. Elk personage raakt geïsoleerd. De voorstelling brengt isolement versus bevrijding, aantrekking versus afstoting, “l’Amour et la Mort”…

Op een gegeven moment wordt alle isolement doorbroken en zoeken enkele performers rechtstreeks contact met het publiek. Ook ik heb een haar uitgetrokken omdat een jongeman me dat vroeg, de man voor mij gaf een muntstuk aan een vrouw waarna ze een dansje uitvoerde enkel voor hem.

Erg indrukwekkend is de wijze waarop de dansers van het podium verdwijnen. Achteraan staat namelijk een beeldscherm opgesteld waarmee op het eerste zicht niets aan de hand is. Maar, wanneer één van de dansers erdoor wordt opgeslorpt en plots te zien is in de film, wordt duidelijk dat het zeker geen gewoon scherm betreft. De één na de ander verdwijnt in de film en komt nadien weer terug op het podium: prachtig!

Ook heel innemend is het schaduwspel. Zowel de mannen als de vrouwen zijn gehuld in zwarte kledij. Enkelen staan rechtop, enkelen liggen neer. Zij die rechtop staan, staan op de handen en voeten van degene die neerliggen, wat het effect van een schaduwspel opwekt. Zo stapt een man die op de grond ligt als schaduwbeeld van degene die op zijn voeten staat. Bevreemdend, maar wel heel esthetisch.

Blush is een verrassende, wondermooie en energieke dansvoorstelling waaraan ook Peter Verhelst en David Eugene Edwards (singer en songwriter van 16 Horsepower en Woven Hand) hun steentje hebben bijgedragen. Een must voor iedereen die van muziek, dans, film en woord houdt.