Het boek uit 1995 vertelt wat een zekere Frederik meemaakt op de zes dagen voor een grote reünie ter gelegenheid van de tachtigste (heb je hem?) verjaardag van de mater familias. Frederik is drieëntwintig en daarmee ook de jongste telg van een invloedrijk industriegeslacht uit Enschede. Zoals het hoort is hij ook dat buitenbeentje die tegen alle carrièrelogica in zijn talenten verkloot. Hij mislukt met grote onderscheiding in elke studie die hij aanvat en geeft zich liever over aan het woeste Rotterdamse nachtleven. Rock & Roll. De zes dagen voor het familiefeest brengt hij door als oppas van het ouderlijk huis in Enschede. De omgeving heeft een louterende invloed op Frederik, die met zichzelf en zijn toekomst in het reine tracht te komen. De eerste beslissing die hij neemt is de beëindiging van zijn relatie met de oerhollandse Callanda. Het dringt tot Frederik door dat zij de ultieme metafoor is voor alles waar hij hartstochtelijk de pest aan heeft: conformisme en hypocrisie. Bovendien heeft hij zijn zinnen gezet op een Amsterdamse art groupie die hem misschien met meer dan met sex alleen kan boeien.

Een tweede crisis die hij uitzweet gedurende deze dagen is rechtstreeks met zijn omgeving verbonden. In het huis en de omgeving van zijn jeugdjaren borrelen talloze herinneringen aan zijn vader naar boven. De vader van Frederik was de beheerder van het familie-imperium. Op het hoogtepunt van zijn succes verdween hij om de rest van zijn leven te gaan slijten als een moderne Franciscus van Asisi in een berghut ergens op een groene Pyreneeënflank in Spaans Baskenland. Frederik wordt bevangen door de alomvattende manier waarop zijn vader uit het collectieve geheugen van de familie werd gewist. Hij besluit om het familiefeest aan te grijpen om de drukkende hypocrisie van zijn familie aan de kaak te stellen. Het einde van het boek levert dus vuurwerk op in de beste Enschedeesche traditie, en doet vaag denken aan Vinterbergs' “Festen”.

“Tachtig” is een geestig boek dat leest als een trein. Het is geen grote literatuur, maar is ook allesbehalve pretentieus. De verhaallijn is heel erg à la Giphart, maar het geheel mist wel wat de diepgang die de boeken van voorgaande zo aantrekkelijk maken. Noch Scholten, noch Giphart hebben echter enige baat bij een meer diepgaande vergelijking, dus laten we het erbij houden dat “Tachtig” een goed boek is, zelfs een aanrader, die bovendien voor niet veel geld in de Fnac te vinden is en die een mooi meisje op de kaft heeft staan (dezelfde als op de Tigra-pakskes). Dus, kopen die handel.