Het was geen sinecure om tot een consensus te komen over wat hypnose is. Er waren een twaalftal deelnemers en dat zorgde meteen voor diversiteit: de ene mens is meer vatbaar voor ‘bewustzijnsverbreding/bewustzijnsverenging’ dan de andere. Ook context, verwachtingspatronen, persoonlijkheid, … zijn determinerende factoren. Daarom was het noodzakelijk om tot een sluitende definitie over hypnose te komen: Hypnose is een vorm van bewustzijnsverandering (dit kan zowel versmalling als verruiming inhouden) als gevolg van inductie die aan de hand van eenvoudige elementen teweeg wordt gebracht: stem, ritmische/repetitieve handelingen en geluiden, oogfixatie…. Nadat er aanvankelijk vooral anekdotes werden verteld (wat met Rastelli, sektes, instinct bij dieren, dagdromen, …) kwam het na verloop van tijd tot een boeiend gesprek over de relatie hypnose-podiumkunsten. Tot welk effect kan men komen bij een toeschouwer, wat is de werkingsesthetiek? Wat met het postmoderne theater waarin men zich niet enkel meer kan beroepen op de dramatekst om de toeschouwer te bekoren? Wordt er daarom zo vaak terug gegrepen naar het ritueel, naar de relatie acteur-toeschouwer? Wat met reclame, is het mogelijk om daarvan te genieten zonder deel te worden van de onderliggende mechanismen? Misschien ben ik wat beïnvloed door mijn interesse in theater, maar naar mijn mening kreeg het debat op dat punt plots een meerwaarde. Het achtergrondgeruis begon te vervagen -het debat van Twee Woorden zorgde veruit voor de meeste decibels- en er werd in kleine groepjes verder gepraat. Was iedereen in een vorm van trance geraakt? Niemand zal het weten, maar volgens mij was er stof genoeg om dit nog een maand verder te zetten!