Een schitterende cast (met onder meer Els Dottermans, Vic De Wachter, Michaël Pas,…), een verzorgd uitgewerkt multifunctioneel decor, een hoop realistische scènes,… ‘Push up 1-3’ heeft het allemaal in huis. Acht personeelsleden en een pianist – hetgeen de vergaderruimte een ietwat bizarre tint geeft – brengen een uitvoering waarvan de openingsscène al meteen enorm herkenbaar is, een bijna pijnlijke spiegel voor menig zakenman en –vrouw. De collega’s sijpelen langzaam binnen, de één al wat meer te laat dan de ander. Ze wachten allen op de start van een belangrijke werkvergadering. Die vergadering zal moeten uitwijzen wie de job in Dehli krijgt, een job waar een stevige promotie mee gemoeid is. Elk maakt zich sterk dat hij of zij de geknipte kandidaat is en tracht aldus een muur van zelfzekerheid voor zich op te trekken. Met dat masker der onkreukbaarheid op het gelaat wacht men af. Een zenuwachtig heen - en weergeschuifel, opnieuw herkenbaar, blijkens het gegniffel in de zaal. Recordpogingen in de categorie ‘Hoe vaak kan ik per minuut aan mijn glas water nippen?’ worden vlijtig ondernomen. Ijzige stilte, het geluid van een drinkfontein doet even dienst als ijsbreker.

Wat volgt is allesbehalve een geordende vergadering. Telkens worden twee personages tegen elkaar uitgespeeld, die op het werk een conflict hebben. Allemaal zijn ze zo hard met hun job bezig dat hun privé-leven een ware puinhoop is waarin het geluk ergens helemaal onderaan ligt te verkommeren. De beroepsmatige rivalen blijken qua persoonlijkheid veel gemeen te hebben. Elk personage heeft ergens een uitlaatklep of een moment in de dag waarop hij of zij heel even nergens aan denkt, zelfs niet aan het werk. Dit gaat van ’s ochtends eenzaam naar de saaie ontbijttelevisie kijken, over seks op het internet, tot zelfs de Ronde van Frankrijk meerijden op je hometrainer. Zo worden de personages als het ware twee aan twee naar voren geschoven en aan het publiek voorgesteld.

Tijdens een weekendje teambuilding onder collega’s worden door middel van functioneel bloot (in de sauna) niet enkel de zielen van de acteurs onbloot. Uiteraard moet men hier vooral het symbolische opzet van de regisseur in zien. Het zielige leven van elk personage wordt verder blootgelegd en uitgediept.

Een monotone opvoering van opeenvolgende dialoogjes wordt wijselijk vermeden, onder meer door het invoegen van achtergrondbewegingen van de andere acteurs, hoewel deze soms de aandacht van het publiek voor de dialogerende acteurs in kwestie verzwakken. ‘Push up 1-3’ is een zeer genietbaar toneelstuk dat lijkt te vertrekken vanuit een idee. Vervolgens wordt er een verhaal rond geweven om het idee toegankelijk te maken. Zet daar een aantal schitterende acteurs bij en je hebt een kwaliteitsproductie die het publiek een spiegel van dat oorspronkelijke idee voorhoudt.