Attica Blues, de naam komt van een album van Archie Shep, die New Yorkse rellen als inspiratiebron nam. De behandeling van het doorbreken van regels en wetten is wat Attica bewoog tot het kiezen van die naam. Attica blues is een trio, met in de hoofdrol Roba El Essawy, voor de beats zorgen Charlie Dark en Nwachukwu. Hun debuut dateert uit 1997, en werd gereleased via James Lavelle’s Mo’ Wax, eerder was er al de ‘Vibes, Scribes and Dusty 45’s’ EP, waar een Mo’ Wax klassieker van het eerste uur op terug te vinden is: Contemplating Jazz. Test, Don’t test heet de nieuwe en attica blues ageert niet langer onder de vleugels van Mo’ Wax. Zoals ze zelf stellen ging het uiteindelijk meer rond de schitterende manier van uitgave dan waar het uiteindelijk om zou moeten gaan: the beats. En ze zijn er, beter, innovatiever dan op hun debuut, een track zoals Mangled is de beste illustratie.

A good beat is like a good breath. You breathe in, you digest it and you breathe out. It has beginning, middle and end. For us the bottom-line is that the beats really drive your head. The beats are the seed.


De muziek is echter niet die van het zoveelste droge hiphop-experiment. Wreck, rupture en incidental noise, de hoekstenen van hiphop als ‘kunst met fouten’ zijn er maar kunnen bij Attica niet meer als tot kunst verheven fouten bestempeld worden, wat is hier nog fout? (1) Dit is volwassen geworden hiphop. Hun roots zijn er ongetwijfeld terug te vinden, maar Attica blues zoekt het zoals op hun vorige album vooral in aparte benaderingen van klassieke songstructuren, de stem van Roba El Essawy past hier perfect bij. Geen typische platte soulstem, wel één met een ongelooflijk mooi bereik. En natuurlijk is er de aandacht voor de teksten, geen trivialiteiten, gewoon pure eerlijkheid. Hun samenwerking met Anti Pop Consortium op een ietwat oudere 12’’ is daar een perfecte aanduiding voor.
Ditmaal werd er samengewerkt met T3 en Baatin van Slum Village, een uit detroit afkomstig drietal dat, ondanks het harde imago van die stad, vooral het melodieuze incorporeert. En het resulteert in de enige track (talk to me) die een door en door hiphop-karakter heeft. Verder zorgt de samenwerking met Roger Robinson voor een pareltje (the quest), reciterende vocalen bovenop de, voor het album, meest uitgediepte abstracte beats, met in de achtergrond een volledig uit elkaar gepuzzeld fluwelen keelgeluid van Roba.

Het wordt sowieso uitkijken naar wat er van deze LP gereleased wordt op 12”, hopend op wat remixwerk van in hun kringen vertoevende wonderkinderen zoals Spacek.


Attica Blues, Test Don’t Test, Higher Ground.

Attica Blues, Vibes, Scribes and Dusty 45’ s EP, Mo’ Wax (MW 020)
Attica Blues, Attica Blues, Mo’ Wax (MW 080 LP)
Attica Blues, 3ree (a means to be) – What Boundaries? Rmx Feat. Anti Pop Consortium, Mo’ Wax (MW 079)

(1) Wreck, Rupture en Incidental Noise: lees Hiphop Rupture, Charles Mudede, CTheory