Lee Holloway (Maggie Gyllenhaal), het belangrijkste hoofdpersonage, is een jonge, zelfdestructieve vrouw die net ontslagen is uit een psychiatrische instelling. Bij haar thuiskomst wordt ze al meteen overdonderd door het huwelijk van haar zus en tevens geconfronteerd met de voorzorgen die haar moeder heeft genomen, waardoor ze dan ook opnieuw naar haar geheime “instrumenten” grijpt. Ze baalt werkelijk van haar geforceerd gelukkige familie en neemt het besluit toch wat onafhankelijker te worden van hen. Ze volgt een typecursus en solliciteert vervolgens, mét succes, bij het advocatenkantoor van Edward Grey (James Spader). Hun relatie begint onschuldig: een eenvoudige, alledaagse en afstandelijke werkrelatie, maar dit ontwikkelt zich al snel tot een sadomasochistische verhouding. Toch blijft het allemaal heel mooi. Geen blinkende leren pakjes met knallende zwepen, geen met tijgervelletjes omwonden handboeien, zelfs geen sporen of iets dergelijks. Wél zien we daarentegen een vrouw die zichzelf niet meer pijnigt doordat ze gedomineerd wordt door haar veeleisende baas. Ze hunkert naar zijn bestraffing en maakt daardoor bewust heel veel typefouten.
Heel opmerkelijk hierbij is de evolutie die Lee ondergaat: ze evolueert van een echt trutje naar een toch wel bijzonder sensuele vrouw. Wat nogmaals in de verf zet dat ze veel gelukkiger is met haar onderdanige houding ten opzichte van Mr. Grey.

De film lost zeker geen verwachtingen in bij het publiek. Niet enkel omdat het geen “gewoon” liefdesverhaal betreft waarin een man een vrouw ontmoet en ze lang en gelukkig leven, maar eveneens omdat het geen “vanzelfsprekende” sadomasochistische verhouding betreft, want niemand kan ontkennen dat bij sm meteen aan iets vuils, iets pervers wordt gedacht. Niets van dit alles dus en dat is toch wel heel verrassend.
Verder is het ook zo dat weinigen zich bij dit verhaal aan humor verwachtten. Het leek een heel donkere film te worden waarin een vrouw de neiging heeft zichzelf zwaar te verminken, maar het was ook vaak een heel grappige film, zoals het voorkomen (houding, kledij, haartooi,…) van Lee in de eerste scènes of haar avontuurtje met haar jeugdvriend Peter (Jeremy Davies) op een - uiteraard - trillende wasmachine in een wasserette/eethuisje of de ontgoochelde blik in de ogen van Lee wanneer diezelfde Peter vraagt of hij haar toch geen pijn heeft gedaan.

Tot slot wil ik even benadrukken dat de film erg sterk en mooi eindigt. Tijdens een driedaagse hongerstaking van Lee, daarbij gekluisterd aan het bureau van Edward, wordt duidelijk de draak gestoken met het ramptoerisme en met de sensatiegerichte pers in de Verenigde Staten. Uiteindelijk haalt Edward Grey Lee daar weg en hij verzorgt haar met een voor hem nooit eerder geziene tederheid, of toch wat mensen betreft. Hij behandelt haar als was ze één van zijn schitterende bloemen in zijn kantoor.