Een halve caravan, hekkens en een man op een stoel. Plots, Colette, een veertienjarig “meiske” dat aan het publiek duidelijk maakt dat ze helemaal geen zin en ook helemaal geen tijd heeft om haar lessen op de middelbare school bij te wonen. Die van Frans zou haar toch maar opnieuw vernederen en daar kijkt ze niet bepaald naar uit.
Op een dag maakt ze kennis met de nieuwsgierige en tevens veel oudere Arsène. Ze bouwen een soort haat-liefdeverhouding op, al was dit natuurlijk niet de bedoeling gezien het grote leeftijdsverschil. Beiden voelen zich echter verlaten: Colette door haar moeder, Arsène door zijn vrouw. Er is dus een zeker gevoel van verbondenheid merkbaar.

In Colette (Mouchette) worden twee sterke personages neergezet. Wine Dierickx kruipt in de huid van Colette: een wild en speels meisje dat helemaal niet op haar mondje is gevallen, maar dat toch ook heel breekbaar blijkt te zijn. Bert Haelvoet neemt de rol van Arsène op zich. Arsène is een ietwat brute kerel die weliswaar ook heel gevoelig kan zijn. Van deze personages wordt doorheen het hele stuk nooit afgeweken. Geen metatheatraliteit deze keer. Colette en Arsène blijven in hun rol, op geen enkel moment wekken ze de indruk zich bewust te zijn van het feit dat ze acteren. Ook het contact met de toeschouwers gaat uit van de personages en niet van de acteurs. Er worden dus geen zogenaamde “voor de hand liggende” conventies doorbroken, maar dit betekent niet dat alle verwachtingen van het publiek zomaar worden ingelost.

Ook visueel had de voorstelling heel wat te bieden. Zoals wanneer Colette en Arsène rondtollen met een wasmand tussen hen in, uiteindelijk liggen alle kledingstukken verspreid op de grond en kruipt Colette zelf in de wasmand. Of zoals wanneer Colette zich in de weinig verlichte caravan bevindt.

Colette (Mouchette) is een aangenaam, aandoenlijk én menselijk verhaal over marginaliteit, over eerste liefjes met hun brommers en bijhorende helmen, over vriendschap en vertrouwen, over flamenco, over verlaten worden, over jaloezie en over iedereen in de grond stampen. Een eenvoudig verhaal over eenvoudige mensen. Een voorstelling die je niet missen mag.


Colette (Mouchette) is nog te zien in de Minard in Gent op 24 en 25 januari en in het Mijngebouw in Houthalen op 28, 29, 30 en 31 januari.