Twee vrienden, Erwin Van de Broeck en Ludo Van der Plas, delen een obsessie voor ornithologie. Samen maken ze excursies naar het bos, op zoek naar zeldzame vogels. Ze bestuderen, ze noteren en ze brengen verslag uit, maar daar blijft het bij. De terughoudendheid tussen beide personages is groot. Ze onderdrukken hun emoties, vluchten in hun gezamelijke passie. Ze communiceren volgens een uitermate geforceerd beleefdheidspatroon, maar uiteindelijk laten ze hun hartstochten de vrije loop.

Het eerste wat opvalt in De Gebiologeerden is dat de afstand tussen de acteurs en de toeschouwers bijzonder klein is: er worden vragen gesteld aan het publiek, er wordt hen eten en drinken aangeboden, er werd zelfs opzettelijk trager gesproken omdat iemand notities nam. Dit betekent uiteraard dat de acteurs heel flexibel moeten zijn en toch wel behoorlijk wat ruimte moeten laten om te improviseren, maar met deze stijl is het gezelschap meer dan vertrouwd.

Ook heel interessant is de metatheatraliteit in het stuk. Beide acteurs zijn er zich op bepaalde momenten volkomen van bewust dat ze aan het acteren zijn. Peter Van den Eede bijvoorbeeld, denkt een vogelnestje te zien in de hoge boom op het podium, maar uiteindelijk blijkt het slechts de schaduw van een theaterspot te zijn. Een ander voorbeeld: Bas Teeken leunt tegen diezelfde boom, maar de stam ervan plooit aangezien het slechts een zeil is. Eén van hen roept zelfs uit dat hij het theater beu is. Op deze manier wordt dus de theatercode doorbroken, alle conventies worden met andere woorden overboord gegooid.

De Gebiologeerden is werkelijk een fantastische voorstelling doorspekt met scherpe humor, waarin ook Toon Hermans (het nadoen van vogelgeluiden), Mister Bean (de picknick), Karl Marx (“Individualiteit is de kanker van de maatschappij.”), Woody Allen en Sigmund Freud (de psychoanalyse) een plaats krijgen.