Zijn Greatest hits waren tijdens mijn tienerjaren wel een ware openbaring en een bron van een flinke dosis muzikale opwinding. De eerste keer dat ik zijn eigen versie van zijn Sinead O’Connor-song 'Nothing Compares 2 U' op een cassettebandje op reis hoorde, zal me altijd beklijvend bij blijven.
Met het opgroeien werden zijn grootste successen vaste meubelstukken op plaatselijke feestjes en studentenfuiven. Ze kregen ook wel een instant-kitsch karakter, met een plastic beschermhoes tegen de fuifsmurie van peuken en gemorst bier. Ze werden net iets te obligaat. Wie wordt vandaag nog oprecht ontroerd door suikerspin 'Purple Rain'?
Vandaag lijkt het Heilige vuur ook live zachtjes uit te doven, en echt impact op de hitparades heeft deze gesmolten marshmallow al helemaal niet meer. Toch is Prince tegenwoordig wel nog alomtegenwoordig in al zijn genialiteit. De sleutelplaat in dit onopgemerkt offensief is de vandaag nog steeds relevante dubbelplaat uit 1987 Sign ‘of’ the times .
Prince ligt tegenwoordig niet enkel op Missy Elliott’s lippen, maar ook de vleesgeworden Vlaamse Jommeke Bart Peeters zingt tegenwoordig in de culturele centra 'Zeepster en koffie'. Een vertaling van 'Starfish an Coffee' ontdaan van het hele circus dat er zoals Peeters terecht opmerkt rond hangt, maar een onweerlegbaar bewijs van Prince’s grootsheid en kwaliteit als liedjesschrijver. Met het circus bedoelt Peeters natuurlijk ‘s mans onverbeterlijke hang naar theatraliteit en neiging tot overproductie. Prince is echter naast een briljant songsmid, ook een geniaal producer.
De hippe grootvader van de lounge, Richard Dorfmeister, durft daardoor tijdens zijn dj-sets vandaag in clubs zonder blozen 'The Ballad of Dorothy Parker' een draaibeurt geven. Het is dan ook een nummer dat inderdaad nog steeds fris en bijna vernieuwend klinkt. Een suikervrij en ritmisch complexe mid-tempo ballad, met zweverige en modulerende geluidseffecten Prince mag dan ook gelauwerd worden als een vaandeldrager en gangmaker voor eigenzinnige elektronische acts.
Op Sign of the times staan terloops ook reeds de blauwdrukken voor de recente « Nu-soul » van D’Angelo, Angie Stone, Erykah Badu en noem maar verder op. Vraagt Maxwell zich op zijn recentste album ook niet vertwijfeld af wat het zou betekenen « If I was your girlfriend » ?
Toch waren het niet zo zeer de bekende hits uit Sign of the times die mij tijdens een recente luisterbeurt het meest charmeerden. De aanstekelijke en pretentieloze funky oldskool (hiphop) party jam 'Housequake' , en de opwindende, epische, acht-minuten-durende live-funk jam 'It’s gonna be a beautifull night' bezorgden mij bijvoorbeeld wel bijna opnieuw het 'Openbaringsgevoel'.
Conclusie : Prince blijft geniaal, iedereen akkoord? O.k, dan kunnen we zwijgen over de marketing-recyclage door electroklashers als Felix Da Housecat. Aan Prince valt er niet te ontsnappen, maar als we eerlijk zijn hoeft dat ook helemaal niet.