Will Dormer (Al Pacino) en zijn partner Hap (Martin Donovan), twee detectives uit Los Angeles, krijgen de opdracht een verontrustende moord op een 17-jarig meisje te onderzoeken in een afgelegen dorpje in Alaska. De twee schieten bij hun aankomst meteen in actie en brengen vooreerst de lokale politie bij dat elk detail, elke kleinigheid van groot belang is voor de moordzaak.
Een aantal bewijsstukken die aan het licht komen, worden gebruikt om de moordenaar in de val te lokken, maar door de onoplettendheid van één van de lokale agenten, kan de verdachte ontkomen. De agenten zetten de achtervolging in, maar de dichte mist bemoeilijkt dit. Resultaat: een agent wordt geschoten door de verdachte en Hap wordt per ongeluk geraakt door Dormer. De verwondingen van Hap zijn echter zo ernstig dat hij ter plekke overlijdt. Wanneer Dormer zijn fout ontdekt, besluit hij het schietincident in de schoenen te schuiven van de nog steeds onbekende moordenaar. Dit knaagt natuurlijk aan zijn geweten, te meer omdat hij verschillende motieven had zijn partner uit de weg te ruimen. Dormer kon al niet slapen door het aanhoudende zonlicht, maar nu twijfelt hij daarbij ook nog eens hele nachten en dagen aan zijn beroepsethiek. Hij wordt een wrak, vooral nadat de moordenaar, een zogenaamde vriend van het vermoorde meisje, zijn identiteit bijna vrijwillig te kennen geeft. Hij was namelijk getuige van het schietincident en dreigt het voorval bekend te maken indien Dormer hem niet vrijuit laat gaan. De moordenaar heeft met andere woorden Will Dormer in zijn greep, en omgekeerd; een echt kat-en muisspelletje dus.
Uiteindelijk, mede dankzij de uitstekende speurneus van een lokale agente (Ellie Burr), “komt alles aan het licht”.

Deze remake van de gelijknamige Noorse film uit 1997 geeft op schitterende wijze de waarnemingen van Will Dormer weer. Tijdens de achtervolging zie je wat hij ziet: een dichte, witte mist; bij zijn aftakeling, dus aan het einde van de film, zie je op een gegeven moment hoe zijn concentratie verzwakt: zijn blik volgt zijn ruitenwissers, zeer hypnotiserend.
In de film wordt de nadruk vooral gelegd op de geestesgesteldheid van de personages, een benadering die tot bijzondere effecten kan leiden. Insomnia wordt tevens gezien als un film blanc: un film noir, maar waar het duistere baadt in een zee van licht.

Toch “mist” deze film iets, namelijk een minder conventionele invalshoek, want zeer vernieuwend is deze thriller niet te noemen.