Hiermee heb ik niet alleen een bondige samenvatting van het stuk gegeven, maar ook een groot deel van de dialogen tussen de personages. Want Er zal nog iemand komen is een heel eenvoudig, repetitief stuk. Zoals de naam al laat vermoeden, wordt dezelfde situatie steeds naar voren gebracht, gedurende de hele voorstelling. Dat blijkt ook uit het totale aantal verschillende woorden dat in het stuk gesproken wordt, slechts een 200tal. Dit heeft natuurlijk een bepaalde bedoeling. Jon Fosse probeert met Er zal nog iemand komen een beeld te schetsen van het dagelijkse leven dat, voor het merendeel van de mensen, ook zeer repetitief is en dat men met slechts enkele simpele woorden veel meer kan zeggen dan met een hele resem aan ingenieuze en vergezochte zinnen. Hij heeft dat beeld wel tot in het extreme uitvergroot. De zinnen ‘Dit is toch wat we willen, alleen zijn, met z’n 2en’ en ‘Er zal nog iemand komen’ worden tot vervelens toe gedebiteerd in het stuk.
Maar het overgrote gedeelte van de mensen gaat juist naar het theater om te vluchten voor die eentonigheid van hun leven, al is het maar voor enkele uurtjes. Het laatste wat ze willen, is geconfronteerd te worden met een stuk dat diezelfde eentonigheid uitstraalt. Dat bleek ook uit de reactie van het enkele mensen uit het publiek; ze waren in slaap gevallen halverwege het stuk, om pas wakker te schieten tijdens de ovatie op het einde. Dit simpele beeld verwoordt beter mijn visie op Er zal nog iemand komen dan deze hele recensie.
De poging van Theater Zuidpool om het stuk wat lichter te maken door de man en de vrouw lichtelijk neurotische karakters toe te schrijven, zorgt wel voor enkele grappige momenten, maar die zijn zeer schaars.
Het decor is ook heel eenvoudig; een grote kubus die kon worden omgevormd tot een kamer.Dit moest de villa voorstellen, langs binnen- en buitenkant. Ze hebben ook gebruik gemaakt van audiovisueel materiaal als inleiding van het toneelstuk; de man en de vrouw, rijdend naar de villa, zonder een vuiltje aan de lucht. Dit alles wordt begeleid door een zwoel jazzdeuntje.
Theater Zuidpool wou hiermee de periode van idylle verlengen, aangezien de personages alleen maar discussieren vanaf het moment dat ze arriveren aan de villa en hun droom aan diggelen wordt geslagen door de komst van een derde. In mijn ogen is het videofragment niet noodzakelijk, het kan best worden weggelaten. Het geeft mij meer de indruk dat Theater zich verplicht voelt audiovisueel materiaal te gebruiken in deze tijd van technologische hoogstandjes, alsof de mensen geen genoegen nemen zonder.
De acteerprestaties zijn goed, de acteurs slagen er grandioos in de boodschap van het stuk weer te geven en hun weergave van de neurotische, paranoide personages is ook schitterend, ze stralen gewoonweg nervositeit wegens hun houdingen en gebaren. Het enige puntje van kritiek dat ik heb, is dat de vrouw gedurende de hele voorstelling dezelfde droevige gelaatsuitdrukking had, alsof ze elk moment in huilen kon uitbarsten. Dat was misschien gedaan met een zekere bedoeling, maar daar heb ik het raden naar.
Jammer genoeg wegen de goede acteerprestaties niet op tegen de eentonige, slaapverwekkende voorstelling. Niet echt de moeite om Familie aflevering 1456 voor te missen.
