The Man without a past (winnaar van het Gentse Filmfestival)

De nieuwe film van Aki Kaurismäki is zeker een van de betere van mijn favoriete Fin. Het probleem is: hoe leg je uit wat er zo fantastisch is aan zijn even hilarische als tragische films? Bij een collega Kaurismäki-fan is dat simpel: "Hey, de nieuwe Aki al gezien? Nee? Wel, hij is juist hetzelfde als al zijn vorige!", "Ja? De max!". Dan maar even het verhaaltje schetsen: een man wordt overvallen en inelkaar geslagen, hij wordt naar het ziekenhuis gebracht, de dokters laten hem voor dood achter. Plots veert hij recht, ontvlucht het ziekenhuis en sukkelt weg tot hij ver buiten de stad neervalt. Hij wordt opgevangen door een oude man die daar met z’n gezin in een container woont. Dan blijkt dat de man alles is vergeten, zelfs zijn naam. Hij huurt al snel z’n eigen container en zoekt naar werk, wat moeilijker blijkt te zijn dan gedacht. Eindelijk vindt hij een bedrijf waar ze er geen probleem mee hebben dat hij geen naam heeft, zolang hij maar een bankrekeningnummer heeft. Dus, op naar de bank, waar ze hem weigeren een rekening te geven omdat hij geen naam heeft. Kortom, de strijd van een goedbedoelende man zonder geheugen die wel wil werken maar tegen de malle administratiemolen aanknalt. The Man without a past is een heerlijk zwarte komedie over mensen die leven in absolute armoede. Weer bewijst Kaurismäki één van de meest unieke Europese filmmakers te zijn, zijn minimale stijl herken je vanop 100 meter, maar er is niemand die hem kan imiteren zonder zichzelf belachelijk te maken.

Full Frontal

Wéér een nieuwe film van Steven Soderbergh, de meest te benijden man in het filmvak op dit moment. Soderbergh scoort al enkele jaren zowel bij het publiek als bij de critici en gebruikt zijn nieuwe vrijheid door na een grote succesfilm, zoals Ocean’s eleven, terug eventjes naar zijn roots te keren door een snelle, goedkope en avontuurlijke film te draaien als deze. Minpunt: ik denk dat Soderbergh redeneert dat hij nu echt wel overal mee wegkomt, ook met een rommelige, bij wijlen flauwe, maar over het algemeen schadeloze film als deze. Het verhaal is hoofdzakelijk dat van een koppel op middelbare leeftijd die door een crisis in hun huwelijk gaan. Daarrond speelt zich ook nog een andere film af, of een film in een film zo u wil. Er zitten massa’s cinefiele grapjes in de film, zoals de regisseur van de film in de film, u raadt het nooit, dat is Soderbergh zelf, maar met een enorme zwarte balk voor z’n gezicht. Dat zijn dus zo van die grapjes waar eigenlijk weinig mensen iets aan hebben, en de weinigen die de grap doorhebben moeten natuurlijk extra luid lachen, zodat iedereen doorheeft dat ie de grap doorheeft (wat nergens op slaat want de rest weet niet eens wat het door zou moeten hebben). Toch een leuk caféspelletje onthouden: hoe maak je je eigen pornonaam? Zeer veel pornoacteurs maken hun ‘artiesten’naam door de samenvoeging van hun tweede naam (of, bij gebrek daaraan de naam van hun eerste huisdier) en daarna de naam van de straat waar ze opgroeiden. Dus, de groeten van Carl Cock!