Want ja, daar lig je dan, een klein meisje in bed. Klaarwakker. Je hoort te slapen, maar waarom moeten kleine kinderen toch altijd slapen als de grote mensen nog wakker zijn? Er is nog zo veel leven in de slaapkamer. Je bed is een duikboot op de bodem van de zee, waar allemaal rare wezens wonen en grote gevaren schuilen. Het liefst van al onder je eigen bed. Reuzengrote krabben maken de kamer van het kleine meisje onveilig. Gelukkig is er Karel, de baas van alle dingen in de zee. Hij jaagt de vieze beesten weg en zorgt dat de kleine visjes weer kunnen rondzwemmen. Vrolijke en felle kleurtjes hebben die visjes. Ze lijken wel weggelopen uit een tekenfilm. Die ene over “Diep in de zee”, met de zeemeerminnen en de liedjes.

Rijmpjes, gedichtjes, liedjes zijn de grond waaruit verzinsels en figuren groeien. De marimba van Norbert Pflanzer geeft iedere persoonlijkheid een eigen klankkleur en creëert bij de fantastische scènes een gepaste sfeer. Inge Paulussen beeldt de nachtelijke avonturen van een meisje van zes uit met een ontembaar enthousiasme. Ze rolt en kruipt door het bed, kijft op haar pop, zingt uit volle borst. Geen inspanning is haar te veel en zo sleurt ze de kijkers, jong en oud, mee naar haar donkere wereld, waarin animatiefiguren tot leven komen en echte geluiden een verhaal worden. De wereld wordt een klein wonder.

Die verwondering is herkenbaar. Wie heeft er niet al eens wakker gelegen in bed en zich afgevraagd wat de dingen die je in het donker ziet en hoort, betekenen? Wakker zijn, is spannend. Stukken spannender dan slapen. Kleine én grote mensen worden verrast door de drukte in het hoofd van een klein meisje. Er is geen betere manier om de sombere dagen voor de komst van Sint en Piet door te komen dan in een duistere theaterzaal te kijken naar die drukte.

Slaapwakker – Laika – Bronks-Festival, De Kriekelaar, 2 november 2002 Concept en regie: Bart Van den Eynde Spel: Inge Paulussen Muziek: Norbert Pflanzer