Een belangrijke wijziging in het intellectuele klimaat van de twintigste eeuw is het failliet van de tirannie van het oog. Dit breukvlak in de visuele cultuur is terminologisch zichtbaar gemaakt met concepten als lichamelijkheid, het tactiele waarnemen, het geheugen van het lichaam. De esthetiek van intensiteiten die hiermee verbonden is, ligt de Franse filosoof Gilles Deleuze nauw aan het hart. Als radicale differentiedenker deinst hij terug voor elke vorm van eenheidsstichtende perceptie en tracht hij elke vorm van kritisch-creatief denken en interpreteren te stimuleren. Zijn concept van de “visagéité” en zijn slagzin “Donnez-moi donc un corps” werpen dan ook een belangrijk licht op de complexe semiotische interactie die een toeschouwer met het tekengevend materiaal van een voorstelling verbindt. B-visible heeft dan niet alleen te maken met het zichtbaar maken van wat zich in de periferie van ons blikveld bevindt, maar ook met het bespreekbaar maken van tekengevend materiaal dat per definitie ontsnapt aan de visuele waarneming en dus ‘onzichtbaar’ is.