Trots en coming out zijn twee technieken van zichtbaarheid die gespectaculariseerd worden door prides en media. Ze zijn echter verre van definitief, het gaat niet om eenmalige overgangsriten, maar een levenslang proces, steeds te herbeginnen in uiteenlopende ruimtes en contexten. Zichtbaarheid produceren, zich outen, dat is ook het tegenspreken van andere vormen van zichtbaarheid, van macht en kennis, van representaties. Bovendien stelt zich na enkele decennia van homoseksuele politiek de vraag naar acceptabele vormen van zichtbaarheid, hun relatie met erkenning door het straight regime, identiteitsmarketing en zo meer. Voorbij de fascinatie voor vanzelfsprekende performatieve krachten die zich gemakkelijk laten isoleren en duiden stelt zich de vraag naar (on)zichtbaarheid van macht, van cultuur, van queers en minderheden en marges van hetero- en homonormatieve ‘centra’. Wanneer kan er sprake zijn van een queer benadering, zichtbaarheid voorbij dwingende betekenisstichtende tegenstellingen? Twee queer choreografen, een queer sociologe-activiste en een queer filosofe-activiste onderzoeken in analyses van film, re-enactments en queer lezingen een aantal vragen aan de hand van volgende tegenstellingen: kennis/onwetendheid, spraak/stilte, geheim/revelatie, respublica/minderheid, lesbienne/gouine garou, homo/hetero, privaat/publiek, mannelijk/vrouwelijk, actief/passief, gay/queer, in/out. De casting ziet er als volgt uit: pik/dildo, Hannibal Lecter/Jodie Foster, lesbienne/gouine garou, Tom alias Dr. Benjamin, Mrs Danvers/The invisible Rebecca, butch/serial doctors, Beauvoir/Wittig.