Dusty Springfield, de blanke zanger van de Swinging Sixties in Londen, en Karen Carpenter, de stem van de vroege zeventiger suburbia in Amerika, hadden één ding gemeen. Hoewel hun zangstijl uniek was en hun performances mijlenver uiteen lagen, stelden ze beiden gender identiteit in vraag. Waar Dusty zich opmaakte als een vrouwelijke drag queen, speelde Karen het jonge onschuldige schoolmeisje. De ene overdeed het op excessieve wijze, de andere maakte een understatement van haar fysieke verschijning. Beiden ontweken daarbij de veilige middenweg van een straight gender representatie. Siegmund verbindt hun gezang en het concept van de stem met Freuds concept van melancholie. Gender is niet enkel een kwestie van het lichaam maar ook van de stem, die, hoewel zingen en spreken een fysische activiteit zijn, vaak uit de huidige discoursen over gender gebannen worden.