Twee vrouwen, verschillende verhalen. Tine was getrouwd, maar haar man heeft haar verlaten, ze is alleen. Natali heeft een vriend en een minnaar. Beide vrouwen moeten keuzes maken, maar weten niet welk scenario het best zal eindigen. Ze laten hun leven nog liever leven dan zelf een definitieve keuze te maken. Ze willen een man, maar ook alleen zijn, een moeilijke kwestie. Naar horen zeggen typisch vrouwelijk.
De reflecties over hun leven zijn bijzonder boeiend, maar ook behoorlijk verwarrend, wat tot verschillende lachbuien van de actrices leidde. Het publiek genoot ervan en van hun subtiele improvisaties.
Natali en Tine wisselen van rol in het midden van het stuk, want zoals eerder gezegd, vrouwen willen én een man én alleen zijn. Keuzes worden dus uiteindelijk gemaakt, maar toch willen ze dan weer het andere.
Opnieuw een stuk waarbij geen overweldigend decor de toeschouwer moet klaarstomen, maar in de eerste plaats de nadruk op de presentaties van de acteurs. Een toch wel schitterende formule. Net als de lichtman die wordt betrokken bij de voorstelling, eveneens herkenbaar van stukken van dé andere grote, Compagnie De Koe.
Salut les Filles! met Natali Broods en Tine Embrechts, tekst van o.m. Eric Rohmer, Rob de Graaf.
