Parijs in de jaren ’60: moderne architectuur, staal, glas, beton… Het is overduidelijk dat in het eerste deel van de film de nadruk wordt gelegd op de set; de set is van primair belang. De kijker wordt vooral geconfronteerd met de klinische zuiverheid en de orde van een luchthaven en een kantoorgebouw. Amerikaanse toeristen kruisen Monsieur Hulot, hij heeft een afspraak met een Amerikaanse ambtenaar. Door tal van misverstanden vindt de ontmoeting niet plaats, maar het blijft grappig. Geen gefrustreerde kijker deze keer, niemand op het puntje van zijn stoel omdat de personages elkaar blijven mislopen, maar een publiek dat geniet van de “omgeving” waardoor de ontmoeting niet meer zo belangrijk lijkt. In het tweede deel van de film komt vooral de nadruk te liggen op contact, vriendschap en warmte. Monsieur Hulot ontmoet één van de vrouwelijke Amerikaanse toeristen in een halfafgewerkt restaurant alwaar een enorme absurde humoristische chaos ontstaat. Glazen deuren breken, kortsluitingen ontstaan, het plafond valt beetje bij beetje naar beneden…

Het is onmogelijk de hele film “gezien” te hebben aangezien er altijd wel iets grappigs gebeurt. Is het nu een man die van zijn barkruk valt, een vliegtuigje dat smelt en weer rechtop komt of een speling van een spiegelbeeld waardoor Monsieur Hulot opnieuw de ambtenaar misloopt! Er gebeurt de hele tijd iets waardoor de lachspieren worden gestimuleerd, al bleek niet iedereen in de zaal het daarmee eens te zijn. Sommigen konden de film echt niet smaken vanwege het “gebrek” aan dialogen. Ik deel deze mening alleszins niet, en kan de mensen enkel aanraden deze film echt te gaan zien. Twee uur pret gegarandeerd met als fantastisch hoogte- en eindpunt een “levende” én “levensechte” carrousel.

“Playtime” van Jacques Tati met o.m. Jacques Tati, Barbara Dennek, Rita Maiden, Erika Dentzler. Zie ook : www.tativille.com