Ik zoek een moment van rust, even neerkomen met een pintje en een joint die beter smaakt dan alle ziljoenen toeters uit het verleden. Mijn rust is van korten duur, ik ben dan ook een makkelijk doelwit, m’n uitpuilende ogen en harmonieuze glimlach werken als stront voor babbelzieke bromvliegen. Een verwaaide gast met een knalrode kop geeft me een iets te enthousiaste por in de ribben en steekt meteen van wal. "Ja hallo, waddefeest! Gaan gaan gaan! Lekker rushen maat! Drie Turbo’s binnengespeeld op twee uur, denk dat ik hier morgenavond nog ga staan gaan!". Ik zucht en zeg droogjes "ah bon", en denk "waarom willen al die mensen die drugs pakken alleen maar praten over drugs pakken? Hoe ze zich voelen, welke effecten ze waarnemen enzofuckinvoorts, dat gaat toch helemaal aan het doel van drugspakken voorbij? Het anders aanvoelen van de dingen, binnenstappen in een chemisch gestuurde realiteit en aldus nieuwe ervaringen beleven, ervaringen die je de dagen erna al niet eens meer kan herinneren als zijnde speciaal, wat er ook niet toe doet, want de high is altijd een momentopname, iets waar je op het moment zelf van moet genieten, terwijl je dingen doet die je anders ook doet, dansen, discussiëren en rondkijken, maar dan vanuit een andere invalshoek, het loutere praten over de effecten van drugs lijkt mij dan eerder ontnuchterend te werken, het is als in bed liggen en nadenken over de vraag hoe het nu precies komt dat je in slaap valt, waardoor je natuurlijk niet in slaap kunt vallen.

De praatzieke pillenpakker laat het niet aan z’n hart komen en snijt meteen een nog veel ongezelliger thema aan. "Zeg, hebde da gelezen in de gazet, van da onderzoek naar d’effecten van pillen? In Amerika hebben ze van die aapjes vol met pillen gestoken en die kregen toch wel niet allemaal Parkinson zekers, bibber bibber! Een mens zou toch wel twee keer nadenken, allé, sommige toch". Ik kijk hem weinig geïnteresseerd aan en vraag nog droogjes of hij een aap is misschien, en loop dan snel weer naar het aanpalende feest, aangezien er zich gelukkig net op tijd een nieuwe energierush door mijn lichaam jaagt.

Het onderzoek waar hij naar verwees was mij al langer bekend. Onderzoekers proberen al lang de gruwelijke effecten van xtc aan te tonen, o zo zeker dat ze er van zijn dat een dergelijk product des duivels niets anders kan zijn dan de dood in pilvorm, en dat terwijl duizenden zich er wekelijks mee volsteken en de tijd van hun leven beleven. De ‘feiten’ waar deze onderzoekers mee komen afzetten zijn de volgende :
"Twee of drie tabletten ecstasy (xtc) in de loop van een avondje uit kunnen een discotheekganger al onherstelbare hersenschade bezorgen. Vooral de kans op Parkinson-achtige ziekten neemt toe. Dat blijkt uit een studie bij doodshoofdaapjes en bavianen", aldus het vakblad Science. Volgens onderzoeker George Ricaurte zou vooral ons aller dopamine eronder lijden, de stof in onze hersenen die vooral invloed heeft op de menselijke bewegingen, hoe meer dopamine xtc-gewijs wordt afgebroken, hoe oncontroleerbaarder onze bewegingen. Veelvuldig gebruik zou dan later gaan leiden tot "houterige bewegingen en spraakstoornissen", lijkt een beetje op de effecten van een zware kater, dan strompel je ook overal tegenaan en lijkt het soms alsof je ledematen een eigen leven zijn gaan leiden.

Allemaal goed en wel, ik kan best leven met de conclusie dat een buitensporig, en dus onverantwoord, gebruik van het lekkere pillengoedje op latere leeftijd z’n effect niet zal missen, dat is normaal, overdadig gebruik van gelijk welk roesmiddel valt af te raden, wie zich aan een zelfopgelegde maat houdt kan gerust heel zijn of haar leven doorgaan met het slikken, snuiven, drinken of spuiten van gelijk wat, daar zie ik absoluut geen probleem in. Ik kan dus best aannemen dat jongeren die elke weekend 5 bollen slikken er later als trillende zombies bij zullen lopen, daar hebben ze dan zelf om gevraagd, het is nergens goed voor om 5 pillen op een avond te slikken want na bol 2 proef je het effect van bol 3, 4 en 5 toch niet meer.
Maar, wanneer het onderzoek van Ricaurte stelt dat zelfs jongeren die slechts 1 keer in heel hun leven een pilletje slikten enorme, blijvende hersenschade zullen oplopen verliest zijn stelling alle geloofwaardigheid. Kom nu! Eén miezerig pilletje! Een dergelijke uitspraak doet al snel vermoeden dat er achter dit onderzoek weer zo’n militante anti-drugszeur zit die koste wat het kost met een gruwelijke conclusie voor de dag wou komen, een man die ongetwijfeld ook fanatiek gelooft in de stepping stone theorie, zo’n bekrompen figuur die ooit begonnen is met pintjes drinken en nu overgeschakeld is op whiskey. Maar ondertussen is hij er met z’n onderzoek wel in geslaagd de al o zo moeizame discussie rond drugs weer wat moeilijker te maken, voor- en tegenstanders staan tegenovelkaar als Joden en Palestijnen. In een discussie die normaalgezien enkel zou mogen gevoerd worden door gebruikers, omdat zij de enige zijn die weten waar ze het over hebben, beginnen nu zelfs de gebruikers zichzelf serieuze vragen te stellen.

De discussie rond drugs heb ik altijd al erg vermoeiend gevonden. Jaja, het is slecht voor je. Jaja, je hebt ze eigenlijk niet nodig, en jaja, het is allemaal maar deel van de decadente jongerencultuur van tegenwoordig. Gewoon al deze bezwaren beantwoorden met een simpel "ja, en dan?" stelt slechts weinigen tevreden.
Eén ding wordt mijnsinziens steeds maar weer over het hoofd gezien in de drugsdiscussie, en dan vooral de opgeklopte heisa rond xtc: de Fun-factor, de intense beleving van het Moment, het Nu, het Gaan, het Alles Geven, korte vreugde, en later, veel later: zoete herinneringen, de ondeugende, melancholische lachjes op bejaarde leeftijd, verzonken in flashbacks van wilde nachten vol chemische euforie, Bompa Oscar die zegt tegen z’n kleinzoon : "wat een lol dat we hadden in die tijd!, och kind, als ik terug jong was, ik zou evenveel pillen gepakt hebben, en misschien nog een paar meer, ik kan nog mee, ik pis nog niet in m’n broek, ik kan mijn eigen boterhammen plakken en sigaretten rollen, alleen duurt het allemaal wat langer nu, met al dat getril in m’n handen, maar ja, vroeger ook altijd al veel aan het shaken geweest, het is nu niet minder zo, neenee, den deze heeft er geen spijt van jongske, wilt ge misschien een snoepke van den bompa, ne goeien Tweetie, speciaal pillen voor de allerjongsten?"

Onzin natuurlijk, alles is onzin, spijt hebben ook. Later zullen we misschien allemaal spijt hebben, het is de grootste ouderdomsplaag die er bestaat, en de meest zinloze. Feit is dan mensen geen reden moeten hebben om drugs tot zich te nemen, anders dan dat ze bestaan en op grote schaal beschikbaar zijn tegen een schappelijke prijs, het is een extraatje voor het anders zo grauwe bestaan, een laxeermiddel voor de volledig geremde Westerse mens. Dat je er dan later spijt van zou hebben doet nu eigenlijk helemaal niet ter zake, nu heb je gelijk, later ben je gewoon oud en zijn het je verantwoordelijkheden en plichten die juist die geest die je jarenlang met plezier verruimde opnieuw hebben ingekrompen tot iets wat te bekrompen is geworden om hetgeen je vroeger met plezier deed nog juist te kunnen inschatten. Of om het allemaal wat korter en duidelijker te stellen: doe nu waar je zin in hebt, wat je er later van zal vinden heeft absoluut geen belang. En zo is wat mij betreft de gehele drugsdiscussie afgesloten. 1-0 voor ons!