KARTONNEN DOZEN

Een museum heeft als zelf uitgeroepen taak iets te verzamelen, te bewaren, te onderzoeken en tenslotte te presenteren. Selectie 1 lijkt het publiek mee te nemen naar de schemerzone tussen depot en tentoonstelling. Dit is alleszins de suggestie van de scenograaf Bob Verhelst, die de tentoonstellingsruimte met de kartonnen opslagdozen van het museumdepot in kleinere kamers opdeelt. Er wordt een selectie getoond van de collectie van het museum, samengebracht rond enkele thema’s en kleuren: zwart, rood, accessoires, bont, kant en nog enkele andere... De kleren worden fraai en overzichtelijk gepresenteerd. Enkele pronkstukken laten de bezoeker het fortuin van de volledige museumcollectie vermoeden. Het geheel is een smaakvolle en professionele prestatie, maar echt boeien doet ze nauwelijks. De prachtige kledingstukken kregen in de museumcontext de uitstraling van bordkartonnen silhouetten. Gidsen proberen horden schoolgroepen toch nog te boeien met smeuïge anekdotes over extravagante ontwerpers, maar over de kleren zelf zijn zelfs zij uiteindelijk snel uitgepraat.

De schemerzone tussen depot en tentoonstelling, selectie 1, heeft dan ook vooral een evenementwaarde. Ieder zichzelf respecterend fashion- fascinado hoort er tegen het einde van het jaar minstens éénmaal langs gelopen te zijn, zelfs Tiani van JimTV’s Alive.Style. Hij/zij doet dit liefst op vrijdag, want dan kan de individuele bezoeker gratis binnen.


ANTI-MUSEUM MANIFEST

Het gebrek aan uitstraling van uitgestalde kledij vormt wellicht de grootste uitdaging voor het MoMu, maar ook in Hasselt worden ze wellicht met deze hindernis geconfronteerd.

Kleding komt minder goed uit op een linnen paspop of hangend aan een kleerhanger. Modeontwerpers creëren immers geen kleren om ze louter te tonen, maar opdat mensen ze zouden dragen.

Kledij wordt pas magisch, als het meebeweegt met de vormen en figuur van een menselijk lichaam, als ze wrijft en streelt langs een gezonde naakte huid. Kledij en mode worden een gevaarlijk wapen, wanneer ze gecombineerd worden met de persoonlijkheid van een paar indringende ogen. Enkel fetisjisten kicken immers op een uitgetrokken slipje, en niet op het opgewonden, gloeiend, naakte lichaam dat zo net nog gehuld was in dat stukje textiel.

Zo betrap ik er mij bij mode-evenementen altijd op meer aandacht te hebben voor de fraaie menselijke exemplaren die er rondlopen, dan voor de geshowde stof. Stoffen, hoe kunstig ook bewerkt of verwerkt, blijven stoffen. From ashes to ashes, from dust to dust. Een modetentoonstelling moet de uitdaging aangaan om haar vanitas-bijsmaak te overstijgen, om de doodse museumpresentatie te injecteren met een flits van menselijke opwinding.

Wanneer dat lukt, ben ik wel overtuigd. De ruimte in het MoMu waar videofragmenten van defilés worden getoond, maakt bijvoorbeeld wel enige indruk. Net zoals de installatie met Perzische tapijten en stoffen, een jeep en een Amerikaanse vlak, wel ‘betekenisvol’ kan zijn. De tentoonstelling van Walter van Beirendonck in het Muhka tijdens Mode 2001: Landed –Geland, Mutilate?-Vermink?, heeft al getoond dat er in Antwerpen genoeg talent is om een tentoonstelling tot een ervaring te maken. De videoprojecties van Hussein Chalayan in de Momu-galerij hebben wellicht ook de kracht om U bloed te laten tintelen. Anders kan u nog tafelend in de Momu-cafetaria mensjes-kijken of gaan neuzen in de boeken van de leeszaal en bibliotheek.

Als antwoord op de oneliner van Oscar Wilde die aan de start van de openingstentoonstelling wordt getoond: “ Ook wie alleen naar kleding kijkt, blijft oppervlakkig.” Of “Fashion is an extension of the human body and humanity after all.”