Na een betrekkelijke windstilte van een paar jaar is Zelonky terug onder de levenden met de nieuwe Low Res-cd Blue Ramen. In de tussentijd hield hij zich bezig met het samenflansen van oud, onuitgebracht materiaal samen met zijn pal Dimitri Fergadis (onder de naam MVFS op Aim Records, pw) en met zijn andere alter ego Joey Mook vs. Lester Pride. Blue Ramen heeft in eerste instantie weinig gemeen met Approximate Love Boat. Het album luidt een grondige stijlbreuk in met de vroegere Low Res. Het is eerder een logische voortzetting van de procédés die hij op Heftibag reeds uitdiepte. De zoektocht naar nieuwe geluiden maakte plaats voor een subtielere aanpak. Melodieën en ritmes komen meer op de voorgrond. Blue Ramen helt op bepaalde momenten nogal erg over naar cheesy en volledig foute muzak uit opgekalefaterde orgeltjes. Op andere nummers lijkt het of er een of andere ouwe jazzrot aan het werk was. Alle sounds zijn echter synthetisch en werden louter uit de computer tevoorschijn getoverd. Of het grote publiek dit keer zal vallen voor Low Res, is nog maar de vraag. Het blijven ten slotte ‘mistaken alien interpretations of earth music’. Maar…

URBANMAG: De aliens hebben bijkbaar geleerd hoe ze hun instrumenten moeten bespelen want Blue Ramen klinkt een stuk softer, melodischer en gestructureerder dan Approximate Love Boat. Nogal een ommezwaai in vergelijking met je vroegere sound! Maar de 10 nummers klinken nog steeds allemaal behoorlijk buitenaards.
LOW RES: “Ik denk niet dat de fans van softe muziek je stelling zullen bijtreden! Het belangrijkste verschil met vroeger is dat ik op het nieuwe album minder abstract te werk ga. De melodieën en de structuren, die er altijd geweest zijn, treden meer op de voorgrond. Ik denk dat het over de ganse lijn gewoon een beter album is. De ideeën staan meer op de voorgrond zodat ik ze beter kan ontwikkelen. Mijn muzikale denken is sterk geëvolueerd sinds Approximate Love Boat…”

URBANMAG: Vanwaar die plotse stijlbreuk?
LOW RES: “Hoh, ik was niet meer geïnteresseerd in het zomaar creëren van exotische geluiden. Ze dicteren hoe de andere elementen zich moeten gedragen. Op een bepaald moment wordt het dan moeilijk voor een componist om nog verder te gaan. Ik ben een enorme fan van atmosferische muziek. Ik ben nog steeds in de ban van de algemene teneur die een nummer uitstraalt. Als ik geluiden combineer, ga ik even perfectionistisch te werk als vroeger. Maar de afzonderlijker elementen zijn gewoon subtieler. De muziek wordt naakter – er zijn geen vage geluiden meer nodig om zich achter te verschuilen.”

URBANMAG: Je zei ooit dat humor belangrijk is in je werk. Wanneer je een nieuw nummer maakt, wil je dat mensen lachen als ze het voor het eerst horen. Is dat nog altijd zo op je nieuwe album?
LOW RES: “Niet op elk nummer, maar ja, humor is zeker belangrijk. Het is niet nodig om te schaterlachen – gewoon een irrational feeling of reckless glee.”

URBANMAG: Voel je je verwant met artiesten als Flanger, Senõr Coconut, zelfs Terre Thaemlitz, die op hun albums eveneens een soort deconstructie hanteren van elk mogelijk muziekgenre?
LOW RES: “Helemaal niet! Muziek kan je alles doen vergeten, zelfs je esthetische theorieën. Ze dompelt je onder in allerlei bewustzijnstoestanden. Ik heb dat zo vaak en zo diep meegemaakt dat ik dezelfde sensatie wil opwekken met mijn muziek. Ik probeer op dezelfde hoogte te raken als het genre dat ik citeer… Soms lukt dat maar meestal ook niet! Ik denk dat je met enige inspanning, zelfs wanneer het niet lukt, momenten krijgt waarop je dat effect wel bereikt. Ik mik hoog en ik denk daarbij niet in termen van succes of mislukking, omdat het ‘mislukte’ stuk soms het meest interessante is. De kracht van muziek ligt bij de uitvoerders. Ik heb geen andere uitvoerder dan mezelf. Ik verstop de technologie niet maar ik probeer er dezelfde emotionele effecten uit te halen als met een ensemble van muzikanten. Ik gebruik alle technologische middelen die ik in handen krijg om de muziek zo ver te brengen als maar mogelijk is. Het is geen muzikaal commentaar op de technologie of een technologisch commentaar op muziek. Het IS die muziek. Of tenminste, dat is de gelukkige premise waarmee ik werk. Dat lukt tot op zekere hoogte. Soms merk ik dat ik ‘fout’ zit. Maar in plaats van de fout recht te zetten om zo trouw mogelijk te blijven aan een genre, buit ik de fout volledig uit. Ik maak er iets fris en nieuws van. Ik heb echter geen idee hoe de artiesten, die je vermeldde, denken over hun werk. Mijn werk is niet theoretisch of conceptueel. Het is geen cut-up! Het draait niet rond signal processing, sampling of fancy editing. En, misschien het allerbelangrijkste, het is geen ironie of parodie. Ik heb in het verleden misschien te veel mensen misleid die van ironie en conceptuele kunst houden. Om die reden hielden ze van wat ik doe. Nu ik weer in het reine ben met mezelf kan ik tegen die mensen zeggen: “Sorry, this stuff probably isn’t for you – see you later!””

URBANMAG: Wat is er gebeurd met je Crank-project op Mille Plateaux? Ben je van plan om nog albums uit te brengen als Crank?
LOW RES: Neen…

URBANMAG: Maar ondanks de stijlbreuk met de vroegere Low Res is je nieuwe album daarentegen wel een bijna logische voortzetting en exploratie van de jazzstructuren op het Heftibag album!
LOW RES: “Wel, nu je het album zowel een logische voortzetting als een plotse ommezwaai noemde, kan ik akkoord gaan. Er zit inderdaad muziek in Heftibag die verwijst naar de muziek ervoor en erna. Het zit allemaal onder de oppervlakte. Crank was nooit de hoofdzaak voor mij. Het eerste album Wanton Phenomena bevatte een verzameling vergeten experimenten die ik samenstelde uit een set oude tapes. Sommige stukken dateerden al van ’94. Er kwam een gelimiteerde editie uit op Phthalo. De Frankfurters (Mille Plateaux, pw) pikten dat album op! Later vroegen ze me om een tweede album, dat er vrij snel kwam. Het feit dat Wanton Phenomena bijna beter bekend is dan Approximate Love Boat is bijna absurd. We brengen het album binnenkort opnieuw uit omdat het al een ganse tijd onvindbaar is.”

URBANMAG: Van een bijna obsessieve en experimentele exploratie van ongewone geluiden en wilde structuren evolueerde je dus tot een strakkere en meer gestructureerde muzikale benadering.
LOW RES: “Misschien bedoel je dan toch ‘een logische plotse ommekeer’? Approximate Love Boat was – ondanks alle ongewone geluiden – meticuleus en intuïtief gecomponeerd. ‘Strak’ is een woord dat ik nooit zou gebruiken voor beide albums, omdat de structuren in beide gevallen asymmetrisch en non-repetitief zijn. Al lijken deze structuren ‘wild’, zoals je lijkt te suggereren, ik kan je verzekeren dat niks per toeval gebeurde. Ten tweede, het overheersende gevoel bij Blue Ramen is ritmisch zeer losjes, zeker niet strak – veel losser dan Approximate Love Boat in elk geval. Ik probeerde te evolueren naar een rijkere compositie, uitvoering en textuur, zonder terug te vallen op drastische geluidstrucs om het gewicht van de plaat te dragen. Blue Ramen is is nog steeds ‘mistaken alien interpretations of earth music’, maar deze keer is de alien letterlijk meer in your face.”

URBANMAG: Ga je op tournee dit album, eventueel met een live band?
LOW RES: “Ik zou dat zeer graag doen! Het is zeker mogelijk. Jammer genoeg blijft dat nogal twijfelachtig. Het repeteren, transporteren en betalen van de geschikte muzikanten kost hopen geld. Ik hoop het echter ooit eens te kunnen doen.”

URBANMAG: Waar haalde je de titel voor je nieuwe album?
LOW RES: “Je kunt het album bekijken als een voornamelijk door blues geïnspireerd werkstuk. Blue Something-Or-Other is een typische naam voor zulke albums. En ‘Ramen’... Wel, dat betekent verschillende dingen, je kan 3 kopjes ramen noodles kopen in de kruidenierswinkel voor 1$, weet je, dus ‘t is een goedkoop item. Maar je kan ook simpelweg denken aan een auditieve of visuele suggestie… We brengen binnenkort een gezongen nummer uit dat Blue Ramen (#1) heet en de titel weer volledig anders interpreteert.“

URBANMAG: Wat bedoel je met de frase ‘A Paradox Couched In An Impossibility’ en ‘An Inversion of Musical Possibilities’?
LOW RES: “Dat zijn mijn woorden niet! De paradox is dat de nummers op Blue Ramen volledig met de computer geprogrammeerd werden. Het zijn ingebeelde versies van echte composities die meestal geïmproviseerd werden door reële livebands. Een man in een studio vol computers lijkt het tegengestelde van deze ideale setup. Maar, zoals ik eerder al zei, aangezien ik de vereiste muzikanten ontbeer, doe ik alles zelf. Natuurlijk is een band precies proberen na te spelen, volledig zinloos. Ik probeer met de middelen, die ik voorhanden heb, een zo goed mogelijk resultaat te bereiken. Het resultaat is deze hybriede mengvorm. De methode is echter niet zo belangrijk. We hebben zo’n omschrijvingen nodig voor de verdelers en de platenmaatschappijen. Zoals ik eerder al aanhaalde, ben ik misschien schuldig aan het feit dat ik de mensen te veel doe geloven dat mijn muziek gesofistikeerd is. Het is eigenlijk gewoon muziek. Ik geef alleen om het effect dat je krijgt wanneer je de muziek opzet. In een ongevoelige wereld denk ik dat de beste houding die van de irrational reckless glee (irrationele roekeloze vrolijkheid, pw) waarvoor ik daarnet sprak. Dan pas voel je de verlokking van het bestaan, zelfs al bevind je je in het midden van de hel. Ik denk dat het dat is wat veel mensen aantrekt in muziek. Het is een andere woordenschat, misschien, but the same party…”

URBANMAG: Wat is een ‘ersax’?
LOW RES: Het is mijn favoriete naam voor een MIDI reed controller die gebruikt wordt om 'ersatz-hoornblazers' voort te brengen.

URBANMAG: Kun je ons iets vertellen over de Low Res Jukebox Series, 100 singles om een jukebox op te vullen? Wat moet dat worden? Welke muziek zul je uitbrengen op die reeks singles?
LOW RES: “Het is waarschijnlijk het meest ambitieuze project dat ik ooit zal ondernemen. Ik ben heel erg opgetogen over dat project. Een jukebox is een functioneel item. Het moet je op elk uur van de dag, welke je gemoedstoestand ook is, entertainen. Dat maakt het mogelijk voor mij om alles uit te proberen. Ook dingen die niet op een album kunnen. Omdat het een jukebox is, moet er een versie inzitten van ‘Happy Birthday’. De uitdaging is om van dat nummer een interessante versie te maken! Ik zal mijn best doen om het ding vol te stoppen met ‘mistaken interpretations’. Hopelijk worden ooit een paar van die funky oude jukeboxen hergebruikt om al die stuff te bevatten. Mensen kunnen een jaarabonnement nemen en elke maand per post de singletjes thuis ontvangen. Eerst maak ik nog wat nieuwe nummers die bepaalde moods van Blue Ramen verder uitdiepen. Dan hoop ik gastmuzikanten te vinden, live archiefstukken te spelen, mijn eigen tunes te herinterpreteren, tributes te brengen, enzovoort… Alles wat ik ooit wilde doen, zal zijn weg vinden in de box, op voorwaarde natuurlijk dat er een publiek voor bestaat… In een wereld van mp3 spelers die je zo in je zakken kunt stoppen en die duizenden nummers bevatten, is het natuurlijk een lachwekkend concept. Maar dat is net het leuke aan het project. Het is een groot belachelijk project dat totaal zinloos is. Maar, als je vrienden hebt die een glas komen drinken op een vrijdagavond, hoop ik dat je zo’n monster van glas en chroom in je woonkamer hebt staan in plaats van een mooie iPod!”

URBANMAG: Wat gebeurde er met je website?
LOW RES: “Ik heb er nooit één gehad. Het was gewoon een fansite waar ik informatie aan verstrekte. Ik denk dat ik intussen mijn fan kwijt ben. Er komt binnenkort een uitgebreidere sectie van de Aim Records website voor de jukeboxreeks en de informatie zal tegelijk verkrijgbaar zijn via Aim-Records en Plug Research.”

URBANMAG: Wat zijn je plannen met Low Res in de nabije toekomst?
LOW RES: “Deze zomer produceerde ik een Afrobeat album met de Nigeriaanse artiest Najite Olokun Prophecy. Het album komt uit op een nieuw label. Ik zou graag meer zo’n dingen doen. Het was een echte sensatie om te werken met een Afrikaanse meesterdrummer. Ik heb veel geleerd uit die ervaring. En dan zijn er natuurlijk de 200 nummers voor de singles in de jukebox…”

Blue Ramen van Low Res is uit Plug Research (cd) en Aim-Records (vinyl). Voor info over de jukeboxseries van Low Res surf naar Low Res Jukebox Series.