Een misschien wat overdreven mening van Zondag-filmjournalist ‘DB’ (kort voor DeBiel?), de pijnlijke waarheid is dat deze met trommels en trompetten en met wilde uitspraken als "zet de Oscars al maar koud" aangekondigde tweede prent van Sam ‘American Beauty’ Mendes behoorlijk slappe kost is: mooie, afgelikte beelden maar geen inhoud whatsoever. De ronkende kritieken en volle zalen die de film uitlokt lijken dan ook te lijden aan de ‘Moulin Rouge Ziekte’ (kortweg M.R.Z.): overdonder het publiek met een agressieve reclamecampagne, koop niet alleen advertentieruimte op, maar meteen ook een volledige bijlage in de krant, in ruil voor een fikse som geld, en de filmcriticus van dienst, sowieso al gefnuikt door talloze commerciële belangen, zal braafjes zijn positieve kritiekje schrijven. M.R.Z. dus, ik zie geen andere verklaring voor de stroom aan positieve commentaren voor Road to Perdition, terwijl in een normale wereld een film als deze het einde van de carrière zou betekenen voor iedereen die er iets mee te maken had.
Het grote pijnpunt is het verhaal, zoooo afgezaagd en voorspelbaar dat ik soms een kwartier voor een plotwending al zin had om de uitkomst ervan door de zaal te brullen. Vooral het zogezegd dramatische ‘schokeinde’ is om te gieren, het lijkt wel alsof ze het ter plekke hebben uitgevonden. Het hoofdpersonage wordt de hele film lang achtervolgd door een sluwe huurmoordenaar, maar hij weet hem op een gegeven moment zwaar te verwonden, een half uur lang horen we niets meer van de huurmoordenaar, alles lijkt opgelost, vader en zoon zijn verenigd en levend en wel op hun eindbestemming aangekomen, alles komt goed, stroperige violen en schone beelden van de zee, maaaarrr…verrassing o verrassing, wie duikt daar plots, ‘geheel onverwacht’ weer op en schiet het hoofdpersonage in de laatste minuut dood? Wel, dat zeg ik liever niet, het moet toch een beetje spannend blijven.
Het thema van deze jaren dertig gangsterfilm dan. Hier en daar wordt regisseur Mendes gelauwerd omdat hij het oude, doch wat in vergeteligheid geraakte thema van vader-zoon relaties durft aansnijden. Geef de man een stambeeld verdorie! Centraal staat gangsterslaaf en hitman van dienst Michael Sullivan, vertolkt door Tom Hanky, die er perfect in slaagt zijn zogezegd onkarakteristieke rol als gangster te spelen zoals Forrest Gump dat zou doen, even angstaanjagend. Michael werkt voor de Ierse maffiabaas John Rooney, een ruwe, whiskey zuipende olk skool gangster met een zwak voor loyaliteit en familiebanden, perfect vertolkt door Paul Newman, zowat het enige lichtpunt in heel deze film.
Rooney’s zoon is een onverantwoordelijke lastpak die zonder goedkeuring zomaar relaties van z’n pa molt, voor de ogen van Michael en diens oudste zoon. Om erger te voorkomen besluit Rooney Junior dan maar meteen Michael en diens gezin uit te moorden, wat nergens op slaat want z’n papa zou hem er toch nooit voor straffen. Michael en z’n oudste zoon weten te ontsnappen en de rest van de film zijn ze op de vlucht en overvallen ze hier en daar een bank. Michael neemt wraak op degenen die z’n vrouw en zoon vermoordden en wordt dus ten slotte zelf uit de weg geruimd. Tot dusver het verhaal. Gene vette met andere woorden.
Uit enkele reacties na de film kon ik afleiden dat verschillende mensen hem inderdaad nogal saai vonden, maar dat er wel mooie beelden in zaten, en daar zat wel iets in, het zag er allemaal wel tot in de perfectie gefotografeerd uit, met mooi slingerende rookpluimen, esthetische regenvlagen en dreigend belichte gangstertronies. Maar van de beloofde ‘film noiresk duistere gangsterthriller’ valt helaas niet veel te merken, daarvoor is het allemaal weer te mooi gedaan, te perfectionistisch, Disney goes gangsterstyle.
Kortom, en om mijn gezaag te kortwieken, Road to Perdition is de zoveelste lading gebakken lucht met een schoon plastiekske en strikske errond, het ziet er schoon uit van ver maar het is ver van schoon, een andere variant van M.R.Z. dus: een mooie verpakking, maar voor de rest alleen maar goed om de afvalberg van de filmgeschiedenis nog wat mee te vergroten. Pure verspilling.