Vandaar dat alleen een handjevol bezoekers van de voorstelling ALLES, die gespeeld werd in Bellevue, zich de trap op waagde naar het festivalcentrum in de Palonizaal – als ze niet liever een drankje dronken in café De Smoeshaan, waar de akoestiek het toeliet een babbeltje te maken.
Zo’n dertig mensen luisterden dus naar Kopna Kopna’s luide muziek; ongeveer de helft van hen behoorden tot de vaste fanclub, een tiental behoorde tot de organisatie van Het Theaterfestival en dan was er nog een handvol geďnteresseerden die de heupen voorzichtig liet wiegen op de Kopna Kopnaklanken. Die klanken kwamen in de steriele, grijsgeschilderde, rookvrije ruimte, die doorgaat voor kleine theaterzaal, met moeite tot hun recht. Anderzijds versloeg de band alle overige geluiden met gemak, het publiek kon geen woord met elkaar wisselen, en na het stilvallen van het applaus kon je dan ook steeds een speld horen vallen. En weer muziek. En weer applaus. En weer een doodse stilte.
Een vreemde constructie, zo’n festivalcentrum. De helft van het publiek aldaar zou Het Theaterfestival nooit bezoeken, het Theaterfestivalpubliek waar het voor is, zit in een andere kroeg. Bovendien zorgen de verschillende festivalonderdelen voor steeds een totaal andere gemoedstoestand. Bij de Stukkenmakers zit de zaal vol beleefd geďnteresseerde beroepsmensen, in de Smoeshaan hangt het ALLES-publiek grinnikend aan de bar, en Cox zit vol verwarde hoofden door het zware Images of Affection.
Zelf behoorde ik tot de uitzonderingen die café Cox was voorbij gesneld om zich toch naar het optreden van Kopna Kopna te reppen. Ik verwachte - met een hoofd vol Images of Affection - elk moment dat de bandleden witte Lauwers konijnenhoeden (gemaakt van het materiaal van kernkoppen!) zouden opzetten en elkaar zouden laten ontploffen. De ALLES bezoeker die naast me stond, zag bij de bandleden sterke buitenaardse trekken, en já, hun magere, nog gladde gestalten (vooral de gitarist met zijn rode mutsje) hadden inderdaad wel iets weg van aliens. Perceptie is een raar, beďnvloedbaar gegeven. Dat wordt bij dergelijke gelegenheden zoveel te meer duidelijk.
Wat dat betreft was ik deze avond meer dan ooit jaloers op onze festivalfotograaf. Zijn naam is Gijs en hij racet tijdens het festival van hot naar her om alles wat hij ziet op zijn camera vast te leggen. Hij krijgt het meest complete, complexe en overzichtelijke beeld van het festival van iedereen – en daarin is hij misschien wel de enige. (Anderzijds, naar eigen zeggen luistert hij nooit naar al het gepraat dat hem om de oren vliegt tijdens al die bijeenkomsten. Het is het beeld dat telt voor de theaterfestivalhoffotograaf, en dus is hij tevens de enige die het talige Theaterfestival als een doorlopende mimevoorstelling meemaakt).
Gijs komt, overziet, schiet, en vliegt er weer vandoor. Op deze bewuste avond zag hij eerst de Taalunie Toneelschrijfprijs naar Peter de Graef gaan voor zijn tekst N!ks, daarna zag hij gastheer Johan Thielemans worstelen met de antwoorden van regisseur Jan Lauwers, vervolgens kwam hij in de Smoeshaan allerlei bekenden tegen die op de foto moesten en uiteindelijk huppelde hij nét te laat het festivalcentrum binnen, waar hij nog net een glimp kon opvangen van de laatste akkoorden van de gitarist. Een foto van het afbreken van de instrumenten is het enige dat ons rest van het optreden van Kopna Kopna. De vluchtigheid van het festival staat door de fotograaf op ieders netvlies gebrand.
