Argos, een centrum voor audio-visuele kunsten (www.argosarts.org) is gevestigd in een oud magazijn waar ZT Hollandia op de eerste verdieping een lounge-room annex 'speelruimte' heeft neergezet. We ploffen neer in 'antieke' fauteuils en bekijken elkaar. Sommigen doen dat vrank, anderen eerder schichtig. De drie acteurs wachten rustig af tot iedereen 'weggezakt' is. Waarna we een geschiedenisles krijgen over metafysische revoluties, dat ons naar het interessante uitgangspunt leidt: vanwege de lasten die onze lusten veroorzaken hebben toekomstige machthebbers besloten om het 'sex-gen' uit ons genetisch systeem te verwijderen. De 'ontsexten' voelen echter een sterke heimwee naar het botvieren van de lusten wat door Jeroen Willems koortsig en toch onderkoeld verteld wordt. Willems, Betty Schuurman en Elsie De Brauw houden door hun intense en 'minimalistische' acteer-kunst de vrij wankele constructie van Gen recht. En ik doel hier niet op de accurate, sobere regie maar op de 'dramaturgische' keuzes die er gemaakt zijn met betrekking tot de tekst Elementaire deeltjes van Michel Houellebecq.

De hoofdpersonages Bruno en Michel worden losgerukt uit een boek dat vooral handelt over de psycho-somatische gevolgen van het ontberen van moederliefde door een moeder die zich overgeeft aan de 'vrije' liefde. De ouders van Bruno en Michel worden in de voorstelling van ZTH echter volledig achterwege gelaten...Misschien wilden de dramaturgen een psycho-analytische interpretatie vermijden? Wie weet is de afwezigheid van hun ouders een mooie metafoor voor de ouderloosheid van de mensen van de toekomst?

Vragen waarop ik zelf niet kan antwoorden en daarom blijf ik erbij dat Michel en Bruno nu vooral karikaturen werden, extremen op de horizon van de lustbeleving. Zielige figuren zonder achtergrond en geschiedenis want ook Houellebecq's bijtende commentaren op de 'free-love'-generatie in Elementaire deeltjes komen niet aan bod in Gen. 't Is een keuze en er valt over te discussiëren...