Waarom gaan volwassenen naar 'kinder-voorstellingen' kijken ? Uit verlangen naar een teloorgegane verwondering ? Een vlucht uit de stress en de drukdoenerij van 'belangrijke' mensen ? Als gezond anti-dotum tegen post-modern cynisme ? Wie weet, antwoorden zijn ook niet belangrijk. Gezonde kinderen spelen zonder erbij na te denken, ze gaan op in een stroom waarin herinneringen, wensen en angsten zich vormen tot een eigen verhaal. Vaak absurd en soms ook wel wreed. Platel houdt het beschaafd, maar omwille van het feit dat ze groter is dan Randi, krijgt die arme jongen geregeld een duwtje in de rug of een 'titske' tegen zijn slurf. Het is een mooie combinatie: de nonchalante, slungelachtige Platel, tegen, naast en met de danser, De Vlieghe, die in deze voorstelling zijn 'lichaams-taal' op een bescheiden wijze, optimaal benut. En ook als hij spreekt komt hij grotendeels plezant uit den hoek.

Ik ben er vrij zeker van dat Platel niet aan deze voorstelling is begonnen met een dramaturgisch concept. Ik gok er ook op dat zij als puber vrij 'punky' was en dat zulke dingen blijven nazinderen. Ik hoop dat dat zo blijft en dat ze niet in een 'exotisch' Gent's type-tje verandert. Ach wat valt er over deze voorstelling nog te zeggen wat al niet een paar keer herhaald is ? De kinderen hebben goed gelachen en waren waarschijnlijk even ontroerd als de volwassenen tijdens het kitscherige, romantische zang-duet. En terloops kregen ze ook aardig wat doordenkertjes mee die goed 'getimed' waren.

'Ola Pola Potloodgat' is dan ook een geslaagde mengeling van 'kinderlijke vogue' en rake 'one liners'.