In de schijnwerpers staan zes personages. Ze houden angstvallig een glazen wand vast. Tijdens de hele voorstelling zijn ze noodgedwongen aan elkaar verbonden opdat de wand niet aan diggelen zou gaan. Alsof het een gewone straatbabbel is vertellen ze achter de wand over hun aberraties, over wat in hen omgaat wanneer ze hun slachtoffertjes aanraken. De broze wand staat in de weg, het beneemt hen de speelruimte, maakt hen tot onbeweeglijke marionetten van de situatie waarin ze leven. De wand is de transparante folie waarmee ze het gedeelde geheim van de incest van verrotting willen vrijwaren. Dat lukt hen niet. Ondanks maniakale pogingen van de enige ' onschuldige ' volwassene om de scène schoon te houden, wordt duidelijk hoe vingerafdrukken de wand doorheen de voorstelling besmeuren. Net zoals de zieltjes van de twee slachtoffertjes, Paul en Petra besmeurd worden.

Paul en Petra worden krachtig neergezet door Pepijn Caudron en Inge Paulussen. Ze spelen achter dezelfde wand in hun ondergoed, wat hen hulpeloos en kwetsbaar maakt. De vuilheid van hun taal en anekdotes contrasteren met de smetvrees die er op het podium heerst. Kut en vagina zijn schering en inslag. Op een jolige manier vertellen ze wat vader en moeder zoal met hen doen en wat ze hebben geprobeerd om eraan te ontsnappen. De argumenten zijn bekend, de beelden zijn wreedaardig en snijden recht in de wonde. Vader, moeder wilt gij eren. De kinderen ontsnappen niet aan de liefde die ze voor hun bezoedelaars voelen. Ze zien hen graag. Als enige oplossing vinden ze de vlucht in de zelfmoord, maar ze geraken niet voorbij het absurde idee.

Het stuk laat de stem van de kinderen horen, maar ook die van de daders en die van de getuigen. Ze vertellen over de liefde die ze voor hun kind voelen, over het genot dat ze hen proberen te verschaffen. Een jaloerse moeder laat haar dochter in de steek, ze heeft het over de angst voor schandalen, voor eenzaamheid. De getuigenissen vertonen vaak een hoog biechtgehalte, maar tot echt berouw komt het nooit. De uiteindelijke rekening wordt betaald door de kinderen. Als ze al tegen hun ouders gaan getuigen, dan kunnen ze onmogelijk alle feiten en data precies onthouden. Het maakt hen tot leugenaars voor het gerechtsapparaat, het geeft de ouders de bewegingsruimte van de twijfel.

De stemmen verstommen alleen voor absurde interventies. En net die redden het stuk van de sociale documentaire. Vader komt overlopen met een grasmaaier als het prototype van de brave, onschuldige huisvader. Een elfje dartelt voorbij. Een acteur loopt als een wolf in schaapsvel over de scène en wordt aangemaand om als een normale mens rechtop te lopen. Want normaal zijn ze toch wel. Miljoenen mensen vergrijpen zich immers aan hun eigen kinderen. Die kunnen zich allemaal toch niet vergissen. Als je dat hoort, giert een ijskoude wind door de zaal. Alles bevriest, behalve de tijd. Het klokkende geluid dat de hele voorstelling begeleidt, laat zich nog steeds horen. Het tikt het leven ongenadig weg.
br>
An Mertens is deelnemer aan de workshop Theaterkritieken. De workshop wordt georganiseerd door het VTi en staat onder leiding van Anna Tilroe.