Ik vroeg me namelijk af waar hij naartoe wou met deze voorstelling, spelen met clichés wordt pas interessant als je ze ook kan ondermijnen of minstens eens kantelt, zoals Europa dat dan in de Middellandse zee dondert. En dan worden wij de drenkelingen die vergeefs naar de kusten van het 'zwarte' continent zwemmen, want daar is een groot hek rondgezet. Het is één van de sterkste 'omkeringen' in dit stuk dat inmiddels meermaals bejubeld is en mij daarom misschien ietwat teleurstelde. Een hek rond Afrika om die blanke smeerlappen tegen te houden die op zoek zijn naar dikke konten en coltan, het nieuwe goud. Na honderden jaren van slavenhandel, uitbuiting en het plunderen van grondstoffen, ga ik niet ontkennen dat het 'wilde', blanke kapitalisme één van de hoofdoorzaken is van de misère in Afrika. Maar laten we niet vergeten dat die uitbuiting onmogelijk zou zijn zonder de collaboratie van de autochtone elites en de terreur van de 'warheads', die er niet voor terugdeinzen om kinderen in te zetten als beulen en kanonnenvlees. 't Is inderdaad verwonderlijk dat die mensen daar zo goedlachs en joviaal blijven. Maar dat heeft dan ook weer te maken met het feit dat de meeste Afrikanen nog werkelijk samen-leven: uitbundig babbelend op straat en niet achter een vervaarlijk karretje in de supermarkt, in grote familie-verbanden en niet in gezinnen waar iedereen op een ander tijdstip zijn 'prefab-food' in de microgolf-oven stopt... Hoewel de rijkere Afrikaan natuurlijk ook rondrijdt in een chique auto op weg naar een shopping-center, schrijnende armoede wordt pas hemeltergend als je beseft dat witte en zwarte slavendrijvers hun luxueuse overvloed ongegêneerd verspillen. En als je de berichten uit Johannesburg hoort over de jetset-conferentie van de VN, gaat daar voorlopig niet veel aan veranderen.

'Vive l'Afrique' is een lichtvoetige voorstelling en daar is op zich niks mis mee, want er zitten sterke spiegelbeelden in die onze culturele identiteit in vraag stellen, maar de 'stomp in de maag' die je volgens het jury-rapport ook meekrijgt, heb ik niet ontvangen. Al goed misschien want er zat al een falafel-schoteltje met platte frieten in. Toch begrijp ik waarom deze voorstelling geselecteerd is: omwille van het effectieve gebruik van de sobere 'scenografie', omwille van het frisse acteren, vooral dan van Sara Vertongen want Joris Van den Brande verzandde al eens in een type-tje. En omwille van de originele tekst die slechts even ontsierd werd met flauwe grappen over giraffen die net hun nek gebroken hadden etc... Ik ben trouwens benieuwd naar Vrambout's toekomstige regies en teksten, want hij vertelde me dat hij graag een voorstelling wou maken met zwarte broeders en zusters...En die zou ik wel eens graag 'blanken' zien spelen. De kersverse free-lance journalist, Wouter Hillaert, had tijdens het nagesprek al gevraagd of er al veel 'zwarten' de voorstelling hadden gezien. Dat bleek op enkele uitzonderingen na, niet het geval. Waarop Sara repliceerde : "al goed want anders had ik misschien na afloop een boks op mijn gezicht gekregen van een Afrikaanse dame..." Maar dat is nu net het interessante aan 'politiek-incorrect' theater: het roept reacties op die je niet altijd kan voorzien. Met deze voorstelling naar het 'Klein Kasteeltje' en de Matongé trekken, zou wel eens boeiende stof voor discussies kunnen opleveren.