Van in het begin is het prijs. Na een omstandige uitleg waarin het publiek wegwijs gemaakt wordt door het kluwen van personages, voegt Mike (Dick Crane), hoofdpersonage en centrale spil in dit stuk, eraan toe: 'and I am a bullshitter'. Het publiek weze gewaarschuwd: deze verteller is onbetrouwbaar en het hele gebeuren is een constructie. Mikes levensverhaal leest als een soort explosieve Apocalyps. In een en dezelfde nacht kwam zijn beste vriend Angie om in een 'barfight' - de aanvaller raakte boven zijn theewater opgehitst door Angies onwezenlijke glimlach - en verloor hij zijn huis en vrouw Christine in een ontploffing. Niettemin voegt hij er op het einde van zijn ellende droefgeestig aan toe: 'and oh yeah, this is about happiness.'

'Images of Affection' is een verzameling herinneringen, relikwieën in leven gehouden door de fantasie van het hoofdpersonage. In flarden probeert hij zich opnieuw een beeld te vormen van zijn vrouw en zijn beste vriend. Het hele stuk is een regressieve beweging, een teruggaan in de tijd. Ook Candy, buurvrouw van Mike, droomt ervan omgekeerd te leven. In haar ideale wereld ga je eerst dood en wordt je alsmaar jonger. Haar man Bob is echter van het nuchtere soort en brengt haar terug tot de realiteit. Schokkend en schreiend valt Candy op haar knieën. Wanneer zij in een ultieme poging de grens tussen haar wereld en die van Mike op te heffen, de rechte scheidingslijn op de scène oversteekt, wordt zij geveld door een explosief colablikje. Hoe hard ze ook vechten, alle personages worden door hun eigen leven en affecties ingehaald.

Het stuk is een ingewikkelde puzzel die personages en publiek zelf moeten samenstellen. De acteurs geven enkele hints, laten enkele summiere sporen na en de kijker gaat daarmee aan de slag. Het publiek krijgt als het ware korte opeenvolgende demonstraties te zien, bondige illustraties van een emotie of een gedachte. Personages worden getoond, niet geleefd. En de andere artiesten kijken goedkeurend toe van op de rand van de scène. Lauwers schuwt in dit alles de zwaar beladen tekens niet, maar bewijst in 'Images of Affection' tevens dat je met een minimum aan lichaamstaal gevoelens en gedachten op bijna perfecte wijze kan verwoorden. De dansscènes zijn immers van een verstilde schoonheid, van een erotische spankracht die je zelden aantreft in een reguliere dansvoorstelling. Lichamen worden naar elkaar toegezogen, worden in trance gebracht en het publiek kijkt als aan zijn stoel genageld toe. Lauwers bewijst hier dat dans en theater op perfect organische wijze geïntegreerd kunnen worden. Zijn zoektocht naar een nieuw soort podiumkunst is echter verre van beëindigd. En gelukkig maar.